ချစ်စရာတောသူလေးနဲ့ ဝက်ဝံလေး

ဒီစာကို Select ေပးၿပီးေရးပါ။

ကမ္ဘာကြီးကျန်းမာစေ

ဒီစာကို Select ေပးၿပီးေရးပါ။

သို႔…….. ဦးေရေအး ရွင့္

က်မတို႔ အေဖ ဒီအလုပ္ကို မလုပ္ခင္က မိသားစုအတြက္ အေကာင္းဆံုး လုပ္ခဲ့တယ္၊ လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္ခဲ့တယ္။
 
ဒီတုန္းက အေဖက ကားျပင္ဆရာ၊ ၀ပ္ေရွာ့လုပ္ငန္း ေထာင္ထားတယ္။ အဲဒါ က်မတို႔ အိမ္ရဲ႕ အဓိက စီးပြားေရးေပါ့။ သူက အလုပ္တစ္ခုကို အေကာင္းဆံုးနဲ႔ စူးစူးစိုက္စိုက္ လုပ္တတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေဖ့၀ပ္ေရွာ့က ေဖာက္သည္တိုင္း စိတ္တိုင္းက်တဲ့အတြက္ အၿမဲကို လူေတြ၊ ကားေတြ တပည့္တပန္းေတြနဲ႔ စည္စည္ကားကား ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္ပိုင္ အလုပ္ဆိုေတာ့ ဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ ျဖစ္ေပမယ့္ အေဖ့ လုပ္ငန္း တစ္ခုနဲ႔တင္ သူမ်ားေတြထက္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ ေနႏိုင္ခဲ့တယ္။



အေမက က်မတို႔ ညီအကို ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္ တာ၀န္နဲ႔ အိမ္အလုပ္ေတြ မ်ားေပမယ့္၊ သူ၀ါသနာပါရာ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ အေသးေလး ဖြင့္ထားတယ္။ အေဖ့မွာ ဟိုေခတ္က ဘီအက္စ္ေအ ဆိုင္ကယ္ တစ္စီး ရွိၿပီး က်မတို႔ မိသားစု ဘုစုခရုအားလံုး ဘယ္သြားသြား ဒီဆိုင္ကယ္ႀကီး တဘုတ္ဘုတ္နဲ႔ သြားၾကတာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြက က်မတို႔ မိသားစုေတြ အတြက္ တကယ့္ေပ်ာ္စရာ အခ်ိန္ေတြေလ။ က်မက ေမာင္ႏွမေတြထဲမွာ အႀကီးဆံုးပါ၊ အေကာင္းဆံုး အခ်ိန္ေတြေကာ၊ အဆိုးဆံုး အခ်ိန္ေတြကို က်မအားလံုး သိခဲ့ရတယ္၊ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတယ္။



၈၈၈၈ အေရးအခင္း ျဖစ္ေတာ့ အေဖက အရပ္ထဲမွာ လူမွန္တစ္ေယာက္ ဆိုေတာ့ သူက ရပ္ကြက္ ဦးေဆာင္ေနရာမွာ ပါခဲ့တယ္။ အေရးအခင္းၿပီး ပါတီေတြ ဖဲြ႔ေတာ့လည္း သူကိုယ္တိုင္ အန္အယ္ဒီ ပါတီ၀င္ၿပီး၊ ရပ္ကြက္ပါတီ႐ံုးကို အိမ္မွာ ဖြင့္ၿပီး၊ စည္း႐ံုးေရးမွဴး လုပ္ခဲ့တယ္။ ၈၈၈၈ အေရးအခင္းက က်မတို႔ မိသားစုနဲ႔ အေဖ့ကို အေျပာင္းအလဲႀကီး ေျပာင္းလဲေပးခဲ့တယ္။ က်မက အဲဒီတုန္းက ၁၄ ႏွစ္၊ ၇ တန္း ေရာက္ေနၿပီ။


အိမ္ေရွ႕က အေမ့ အပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေနရာေလး သာခ်န္ၿပီး၊ အေဖ့၀ပ္ေရွာ့ရံုကေတာ့ ပါတီရံုးခန္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီမိုကေရစီ မရမခ်င္း အိမ္စီးပြားေရးနဲ႔ အိမ္ကိစၥ အ၀၀ကို နင္ပဲ ဦးေဆာင္ေတာ့ ဆိုၿပီး အေမ့လက္ထဲ အားလံုးလႊဲခဲ့တယ္။ မဲေပးပဲြ မတိုင္ခင္ မဲဆြယ္ကာလ၊ မဲေပးပဲြကာလ၊ လႊတ္ေတာ္ေခၚယူေရး စတဲ့စတဲ့ ကာလေတြကေန ေနာက္ဆံုး က်မတို႔ ရပ္ကြက္ အဖ်က္ခံရတဲ့ အခ်ိန္ထိေအာင္ အိမ္မွာ ပါတီရံုးဖြင့္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ အေရးအခင္းကာလ၊ မဲေပးပဲြကာလ တက္ၾကြခဲ့ၾကတဲ့ အရပ္သူ၊ အရပ္သားေတြ တေျဖးေျဖး အရွိန္က်လာသလို၊ အာဏာပိုင္ေတြရဲ႕ ဖိအားေပးမႈက က်မတို႔ မိသားစု အေပၚ အေတာ့္ကို ဖိစီးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေဖကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သူ႔ရပ္တည္ခ်က္ အတြက္ ဘာကိုမွ အေလွ်ာ့ မေပးခဲ့သလို ရပ္ကြက္ပါတီရံုး အတြက္ ၾကံ့ၾကံ့ခံခဲ့တာ ၁၉၉၂ ခု ၿမိဳ႕ေတာ္အဂၤါရပ္နဲ႔ မညီတဲ့ ရပ္ကြက္ေတြ ဖယ္ရွားဆိုတဲ့ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပဲြ အထိပါ။ (က်မတို႔ ရပ္ကြက္က ၿမိဳ႕ေတာ္အဂၤါရပ္နဲ႔ ညီယံုမက ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လမ္းခင္းခဲ့တာ အေရးအခင္း မျဖစ္ခင္ကတည္းကပါ။ အေရးအခင္းမွာ တက္တက္ၾကြၾကြပါခဲ့တဲ့ အတြက္ အစိုးရက အၿငိဳးထားခဲ့တာပါ။)


အေမက အေဖ ဘာလုပ္လုပ္ ၿပံဳးၿပံဳးေလး ေထာက္ခံေနခဲ့တယ္။ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြ ရွိရွိ အၿပံဳးမပ်က္၊ ေထာက္ခံမႈ မပ်က္ပဲ၊ သူလုပ္စရာ ရွိတာကိုသာ လုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း အေဖ့ ၀င္ေငြမရွိ ေတာ့တဲ့ ကာလမွာ အေမအပ္ခ်ဳပ္ဆိုင္ကေနပဲ မိသားစုအတြက္ တာ၀န္ယူခဲ့တာ ၿမိဳ႕သစ္ မေျပာင္းခင္ အထိပါပဲ။


သူ႔ေဖာက္သည္ေဟာင္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြ လာရင္ အေဖက က်ေနာ္ ကားမျပင္ေတာ့ဘူးဗ်၊ ႏိုင္ငံျပင္ဖို႔ အလုပ္ က်ေနာ္ အခု လုပ္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း လုပ္ၾကပါဗ်ာလို႔ အၿမဲ ေျပာခဲ့တယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔မိတ္ေဆြေတြ၊ တပည့္တပန္းေတြေတာင္ သူ႕ကိုျမင္ရင္ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္ကြင္း ကုန္ၾက တာပါ။


က်မတို႔ေတြက ၿမဳိ႕သစ္ေတြ တည္ေတာ့ ပထမဆံုး ေရႊ႕ခံရတဲ့ အသုတ္မွာ ပါခဲ့ၿပီး၊ လယ္ကြက္ထဲ အိမ္ကြက္ ေဖာ္ထားေတာ့ ေႏြဆို ဖုန္းတလံုးလံုး၊ အရိပ္အကာ မရွိ၊ မိုးဆို ဗြက္ေတာနဲ႔ အိမ္ကြက္ေတြမွာ ေရျပည့္ေနခဲ့တယ္။ အိမ္ဖ်က္ခံရတာ၊ ေနရာသစ္က ဒုကၡမ်ဳိးစံုနဲ႔ နဂို စက္ခ်ဳပ္ အလုပ္ေတာင္ အဲဒီၿမိဳ႕သစ္မွာ ျပန္မစႏိုင္ေတာ့တဲ့ ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ အၿပံဳးမပ်က္ခဲ့တဲ့ အေမ စိတ္ဓာတ္ က်သြားခဲ့တာ ေနရာသစ္မွာ ၃ လပဲ ၾကာတယ္၊ အေမဆံုးခဲ့တယ္။ အေဖကေတာ့ သူ႔၀ပ္ေရွာ့မွာ သံုးခဲ့တဲ့ ပစၥည္းေတြ ထုခဲြၿပီး၊ ရတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ အဲဒီမွာ အိမ္သစ္ေဆာက္တယ္။ ၃ ထပ္အိမ္။ ဒီအိမ္က အေပၚမွာ သြပ္မိုး၊ ေအာက္ဆံုး တစ္ထပ္ အုတ္ထရံသာ တက္ႏိုင္ခဲ့ၿပီး၊ အဲဒီၾကားမွာ အေမဆံုးတဲ့ အတြက္ က်မတို႔ အိမ္အသစ္က ဘယ္ေတာ့မွ မၿပီးခဲ့ပါဘူး။ ရပ္ကြက္ေျပာင္းတယ္၊ အေမေသတယ္ … ။


အခု ရပ္ကြက္အသစ္မွာ အေဖ ပါတီရံုးခန္း ဖြင့္ဖို႔ လုပ္ေပမယ့္ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ေဟာင္းကို သူဖာသူ အိမ္သစ္မွာ ဇြတ္တင္ေပမယ့္၊ ေန႔႔ေတာင္ မဆိုင္းဘူး ရပ္ကြက္လူႀကီးနဲ႔ ရဲေတြ ေရာက္လာၿပီး အတင္းျဖဳတ္ခ်ခိုင္းတဲ့ အတြက္ က်မတို႔တေတြ မ်က္ႏွာေလးေတြ ငယ္ေနတာၾကည့္ၿပီး အေဖ ေနာက္ဆံုး အေလွ်ာ့ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အလုပ္ခန္း အျဖစ္ သံုးေနတဲ့ အလယ္ထပ္မွာေတာ့ အန္အယ္ဒီအလံ ခြပ္ေဒါင္းနဲ႔ ၾကယ္တပြင့္ကို နံရံမွာ ကပ္ထားၿပီး ဒါေတာ့ ငါ့အိမ္၊ ငါ့ေနရာ ဘယ္သူမွ အျဖဳတ္ခ်မခံဘူးေဟ့ ဆိုၿပီး ခ်ိတ္ထားခဲ့တာ ကေန႔ အထိပါပဲ။


အေဖ့ကို ေနာက္ဆံုး ဖမ္းတာက ထမင္းရည္ အမႈနဲ႔ ဖမ္းတာပါ။ က်မတို႔ ရပ္ကြက္ေတြမွာ ထမင္းရည္ ေသာက္ေနရၿပီ၊ ဒါကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၿခံေရွ႕တရားပဲြမွာ သူသြားေျပာပါတယ္။ သတင္းဌာနေတြမွာ ပါလာတယ္။ အဲဒီေန႔ လာဖမ္းေတာ့ အေဖမရွိပါဘူး၊ က်မနဲ႔ က်မ ေအာက္ ေမာင္ေလး အႀကီးပဲ ရွိပါတယ္။ အေဖ မရွိလို႔ ဆိုၿပီး သူ႔ကို ေခၚသြားပါတယ္။ နင့္အေဖကို ေျပာလိုက္ နင့္ေမာင္ လႊတ္ေပးေစခ်င္ရင္ သူလိုက္လာခဲ့လို႔ ေျပာပါတယ္။


ေနာက္ေန႔ အေဖ ျပန္လာေတာ့ အေဖက ငါ့ကို ဖမ္းခ်င္ ငါ့ကိုဖမ္းေပါ့၊ ငါ့သားကို ဘာလို႔ ေခၚတာလည္း ဆိုၿပီး လိုက္သြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေလး အႀကီးကို သူတို႔ ျပန္မလႊတ္ခဲ့ပါ။ သူ႔ကို အန္အယ္ဒီရံုး လိုက္သြားခဲ့မႈနဲ႔ စဲြခ်က္တင္တယ္ ေထာင္ ၅ ႏွစ္ခ်တယ္။ အေဖ့ကိုေတာ့ ၅ည နဲ႔ ေထာင္ ၅ ႏွစ္ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ တေထာင္စီ ခဲြပစ္လိုက္တယ္။ ေမာင္ေလးက အဲဒီတုန္းက ၁၆ ႏွစ္ မျပည့္ေသးပါဘူး။


မိုးမလံု ေလမလံု အိမ္ႀကီးနဲ႔ က်မရယ္ ေမာင္ေလးႀကီး ေအာက္က၊ ညီမရယ္၊ အငယ္ဆံုး ညီေထြးေလးရယ္ အိမ္မွာ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ညီေထြးက အဲဒီတုန္းက ၁၂ ႏွစ္နဲ႔ ၆ တန္း ေက်ာင္းသားပါ။ က်မတို႔ အဲဒီလို ကေလးေတြပဲ က်န္ခဲ့တာေတာင္ ပတ္၀န္းက်င္က ဘာမွမကူၾကဘူး၊ လ်စ္လ်ဴ ရႈၾကတယ္။ ေမာင္ေလးနဲ႔ ညီမေလးဆို ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြနဲ႔ စကားမေျပာရဲေတာ့ဘူး။ တစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္ရင္ကိုပဲ ေၾကာက္ေနၾကတယ္။



အေဖ့ ညီမက စီးပြားေကာင္းတယ္။ အေဖရွိစဥ္က ဘယ္ေတာ့မွ အကူအညီ မေတာင္းခဲ့ေပမယ့္၊ အေဖတို႔ ေထာင္က်တဲ့ေနာက္ က်မ တစ္ေယာက္တည္း က်န္တဲ့သူေတြ ၾကည့္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္တာနဲ႔ အေဒၚကို အကူအညီေတာင္းၿပီး သူဆီမွာ က်မ အလုပ္လုပ္တယ္၊ ေမာင္ေထြးကို ေက်ာင္းဆက္ ထားတယ္။ ညီမေလးကိုေတာ့ တျခား ေက်ာင္းထားႏိုင္တဲ့ အေဖ့မိတ္ေဆြ အိမ္မွာထားၿပီး ေက်ာင္း ဆက္ထားပါတယ္။ (က်မက အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒုတိယႏွစ္ တက္ေနရာကေန ထြက္လိုက္ရတယ္။)


အေဖနဲ႔ ေမာင္ေလး ေထာင္က် ၅ ႏွစ္မွာ ေထာင္၀င္စာ ၁ ႀကိမ္စီပဲ သြားႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတာင္ ေဒၚေလး စီစဥ္ေပးလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အေဖ့နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ က်မ စိတ္ဓာတ္ အႀကီးအက်ယ္က်ပါတယ္။ ငါျပန္ထြက္လည္း ဒီႏိုင္ငံေရးပဲ ဆက္လုပ္မယ္၊ နင္တို႔လည္း နင္တို႔ဟာ နင္တို႔ ရွာစားၾက၊ ငါဆီ ေနာက္မလာနဲ႔လို႔ မွာပါတယ္။ အေဖ ေထာင္က်ရင္ေတာ့ သူစိတ္ေျပာင္းပါရဲ႕၊ ဒီႏိုင္ငံေရး ဆိုတာကို စြန္႔လႊတ္ေကာင္းရဲ႕လို႔ က်မ တြက္ခဲ့တာ တက္တက္စင္ လြဲခဲ့လို႔ပါ။ အေဖက သူေျပာရင္ ေျပာတဲ့အတိုင္း လုပ္တတ္တဲ့သူပါ။ က်မလည္း ေျပာခဲ့ပါတယ္ က်မ ထပ္မလာဘူးလို႔၊ အားလံုး အဆင္ေျပတယ္လို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ခဲ့တယ္။


အေဖ့ မတိုင္ခင္ ေမာင္ေလး လြတ္လာတယ္။ သူလည္း အမ်ားႀကီး ေျပာင္းသြားတယ္။ အရင္က အေဖ့လက္စဲြက သူေထာင္က်တာ အေဖ့ေၾကာင့္လို႔ ဆိုၿပီး၊ အေဖနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး ဆိုတာကို စကားထဲ ထည့္ေျပာလို႔ မရေလာက္ေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။


အေဖ့လြတ္တာနဲ႔ အိမ္ျပန္လာတယ္၊ နဂိုအတိုင္း အလယ္ထပ္ရဲ႕ သူ႔အလံေတာ္ေအာက္မွာ တိတ္ေခြေတြ၊ စာရြက္ေတြနဲ႔ တကုတ္ကုတ္ပါပဲ။ နဂိုနဲ႔ မတူတာ ေထာင္ထဲက ဒဏ္ေၾကာင့္ ေျခတဖက္ ဆြဲေနတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူသြားစရာ ကိုးေက်ာင္းကိုးက်င္ ကားခမရွိရင္ ေျခက်င္ သြားတာပါပဲ။ မိသားစုနဲ႔ ပိုစိမ္းလာတယ္။ ဘယ္သူ႔ အေၾကာင္းမွ သူမေမးေတာ့ဘူး။ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ အကူအညီေၾကာင့္ စက္ဘီးေလး တစ္စီး ရလာေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာေတာ့ သက္သာသြားေပမယ့္၊ အျပင္မွာ သူ႔လုပ္စရာေတြ ပိုတိုးလုပ္လာၿပီး၊ အိမ္ဆို ညအေတာ္ေမွာင္မွ ျပန္လာၿပီး၊ ဓါတ္ခဲ ေရဒီယို ကက္ဆက္ကေလး ဖြင့္လိုက္၊ ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ စာတကုပ္ကုပ္ ခ်ေရးလိုက္ လုပ္ေတာ့တာပဲ။ မနက္ဆို ျပန္ထြက္သြားတာပဲ။ သူအဲဒီစာေတြ လိုက္ျဖန္႔တယ္လို႔ သိရတယ္။


အေမဆံုးၿပီးကတည္းက က်မက အိမ္ေထာင္ဦးစီးလို ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အစစအရာရာ အားလံုး လုပ္ခဲ့တယ္။ အေဖ ျပန္လြတ္လာေတာ့ က်မ စကားေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ခဲ့တယ္။ သူနဲ႔က်မ ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ပိုပိုေ၀းလာတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ သူဘယ္လို စားေနလဲ၊ သူဘယ္ကို ဘယ္လို သြားေနလဲ ဆိုတာကို က်မ စိုးရိမ္ခဲ့တယ္၊ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ တခါတခါေတာ့လည္း အေဖ့ကို နာက်ည္းမိတယ္။


က်မ သူ႕ကို စာတစ္ေစာင္ေရးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို စာမ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွ ထပ္မေရးေတာ့ပါ။



ဦးေရေအး ရွင့္-
ရွင့္ အလုပ္မ်ား အေရးႀကီးသည္ ဆိုေသာ္လည္း၊ ရွင့္ သားသမီးမ်ား ျဖစ္သည့္ က်မ၊ ေမာင္ေလးႀကီး၊ ညီမေလး၊ ညီေထြးတို႔ အေၾကာင္းကို ဘယ္ႏွစ္ခါေလာက္ စဥ္းစားမိခဲ့သလဲ။ က်မတို႔ ေမာင္ႏွမေတြ ဒုကၡအမ်ဳိးမ်ဳိး ေရာက္ခဲ့တယ္၊ ေနရာမ်ဳိးစံုမွာ ေနခဲ့ လုပ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါေတြကို သိေကာ သိရဲ႕လား။ သိသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ရွင္ရွိေနသည့္ အတြက္ ပတ္၀န္းက်င္က က်မတို႔ကို ေစာ္ကားသလို၊ အေႏွာက္အယွက္ မ်ဳိးစံု ေပးၾကတယ္။ က်မတို႔လည္း က်မတို႔ ေျခေထာက္ေပၚ က်မတို႔ ရပ္ႏိုင္ပါၿပီ။ ရွင္ က်မတို႔ဆီမွာ မေနတာ က်မတို႔ကို ကူညီရာ ေရာက္ပါလိမ့္မယ္။
ခင္ဦး



က်မ သိပါတယ္ အေဖ့ အဲဒီစာကို ဖတ္ခဲ့သည္။ အေဖ က်မကို ဘာမွ မေျပာပါ။ သူေနၿမဲ အတိုင္းသာ ေနသြားတယ္။ သူ႔အလုပ္ကိုသာ လုပ္သြားခဲ့တယ္။ သူေနာက္ထပ္ ေထာင္ဒဏ္ ႏွစ္ရွည္ႏွင့္ ခရီးထပ္ ထြက္သြားတယ္။


က်မ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားတယ္ အေဖဟာ လူေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ။ ဖခင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သို႔ေသာ္ သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႔ က်မတို႔ မိသားစု တစစီ ျဖစ္သြားခဲ့တာလား၊ က်မတို႔ ေနထိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ကပဲ က်မတို႔ကို တစစီ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ့တာလား၊ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာႀကီးကပဲ မေကာင္းခဲ့တာလား၊ အစိုးရဆိုေသာ လူပုဂၢဳိလ္မ်ားက လုပ္ခဲ့တာလား ဆံုးျဖတ္ေပးၾကပါ။ ဘယ္သူ႔ကို အပစ္တင္ရမွာပါလည္း။ ကေန႔ထိ က်မ မျဖည့္ႏိုင္ေသးတဲ့ အေမ့ဆႏၵက အေဖ့ကို ဂ႐ုစိုက္လုိက္ပါ ဆိုတာကိုပါ။ အေဖ က်န္းမာပါေစ။

(ႏိုင္ငံေရးသမား တစ္ေယာက္၏ မိသားစု ျဖစ္ရပ္ကို ႏိုင္ငံတကာ ဖခင္မ်ားေန႔ အတြက္ ခံစားေရးသားပါသည္။)

ေက်ာ္၀င္း
ဇြန္ ၁၈ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္

ေဘာပင္ေလး တစ္ေခ်ာင္း

က်ေနာ္ဆီမွာ စတီး ေဘာပင္ေလး တစ္ေခ်ာင္း ရွိတယ္။ က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္း ခရီးရွည္ တစ္ခု မထြက္ခင္ ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ သူက်ေနာ့္ဆီ အပ္ခဲ့တာပါ။ သူကေတာ့ မင္းသံုးလိုက္ေတာ့ ငါမလိုေတာ့ဘူးလို႔ မွာခဲ့တာပါ။ က်ေနာ္ အေသအခ်ာ သိမ္းထားပါ့မယ္၊ သူျပန္လာရင္ က်ေနာ္ ျပန္ေပးပါ့မယ္လို႔ သူ႕ကို အဲဒီတုန္းက ကတိေပးခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေဘာပင္ေလး က်ေနာ္ တခါတေလ ယူသံုးတတ္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ က်ေနာ္ အေသအခ်ာ သိမ္းထားပါ့မယ္လို႔ မွာပါရက္နဲ႔ ထုတ္မသံုးသင့္ပါဘူး။ တစ္ေနရာမွာ သိမ္းထားရမယ့္ ပစၥည္းပါ။ တစ္ေခါက္ ရက္ရွည္ ကြန္ဖရင့္ တစ္ခု တက္ရစဥ္ အဲဒီေဘာပင္ေလးကို မွတ္မွတ္ရရ ယူသြားခဲ့မိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တစ္ရက္ ေရးစရာရွိလို႔ အဲဒီေဘာပင္ကို ထုတ္ၿပီး ေရးလုိက္မိတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္နားမွာ က်တဲ့ ကြန္ဖရင့္ တက္ဖက္ ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္က ေဘာပင္မပါလာေတာ့ က်ေနာ္ အားနာနာနဲ႔ပဲ ေပးလိုက္မိတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ သူေရာ၊ က်ေနာ္ေရာ ေဘာပင္ေလးကို ေမ့သြားမိတယ္။

က်ေနာ္ အမွတ္ရတဲ့ အခ်ိန္ သူ႕ဆီခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပး ေတာင္းေတာ့ သူက ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲ ဘယ္ထားမိမွန္း မသိဘူးလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူ႕ကို စိတ္ေတာ့ မရွိဖို႔ ေတာင္းပန္ၿပီး အဲဒီ ေဘာပင္ေလးရဲ႕ ရာဇဝင္၊ အေရးႀကီးတဲ့ အေၾကာင္းေျပာကို သူကို ေျပာျပရပါေတာ့တယ္။ သူလည္း မ်က္ႏွာထူပူ သြားၿပီး က်ေနာ့္ကို မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ ေတာင္းပန္ရွာၿပီး၊ ခ်က္ခ်င္း ရွာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ႕အခန္းျပန္ရွာမွ ျပန္ေတြ႕တယ္။

ကြန္ဖရင့္ တေလွ်ာက္လံုး အဲဒီ ေဘာပင္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ေတာင္းပန္တာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါ။ က်ေနာ္လည္း အခုလို ယူလာတာက က်ေနာ့္ အမွားပါလို႔၊ စိတ္ထဲ မထားပါဘူးလို႔ သူ႕ကို ျပန္ေျပာပါတယ္။ ကြန္႔ဖရင့္ၿပီးၿပီး ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ သူက က်ေနာ္ အနားကပ္လာၿပီး ဒီေဘာပင္ေလး အေၾကာင္း ငါစာေရးအံုးမယ္။ ဒီခရီးအတြက္ ဒီကိစၥေလးက ငါ့အတြက္ အမွတ္ရစရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္တဲ့။

ဒီေဘာပင္ ပိုင္ရွင္က အခု အင္းစိန္ေထာင္မွာ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ ရန္ႏိုင္ (ေခၚ) ဥာဏ္ထြန္းလင္း ပါ။ ခင္တဲ့သူေတြက ဥာဏ္ႀကီး၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ာႀကီးဆိုၿပီး ေခၚၾကတယ္။ သူနဲ႔ က်ေနာ္က အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းတည္း ထြက္ေပမယ့္၊ အတန္းခ်င္းလည္း မတူ ျမန္မာျပည္မွာလည္း လူခ်င္း မဆံုဘူးၾကေတာ့ သူမေရာက္ခင္ သူ႔နံမယ္ကို သိရေပမယ့္ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ပဲ ေနခဲ့သည္။

သူနဲ႔ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္း စကားေျပာမိေတာ့ အေၾကာင္းအရာေတြ၊ အလုပ္ေတြ ျပန္ဆက္စပ္ ၾကည့္မွ လူခ်င္း မဆံုခဲ့ေပမယ့္ သူသိတဲ့သူ က်ေနာ္သိ၊ က်ေနာ္သိတဲ့သူ သူသိ ဆိုေတာ့ စစခ်င္းမွာပဲ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို သတ္မွတ္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုေအာက္မွာ အတူတူ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ သည္ထပ္ပိုရရင္ ၾကမ္းတေျပးတည္း အတူတူ အိပ္ခဲ့ၾကသလို၊ တစ္စားပြဲတည္း၊ တစ္ပန္းကန္တည္း အတူတူ စားခဲ့ၾကတယ္ ဆိုရင္ ပိုမွန္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ တစ္ပတ္ တစ္ႀကိမ္ထုတ္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ လုပ္ၾကေတာ့လည္း သူပါ ပါလာခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီမွာ သူက မန္ေနဂ်ာ ရာထူးနဲ႔ ေတာက္တိုမယ္ရ အကုန္လံုး လုပ္တယ္။ သတင္းစာ ျဖန္႔ခ်ိေရး၊ သတင္းစာခ ေကာက္ခံေရး ကေန၊ အားလံုး စားဖို႔ ေစ်းဝယ္တာက အစ၊ လိုအပ္ရင္ ခ်က္ျပဳတ္တာ အထိ သူ လုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ သူ႕တာဝန္ကို ေထာင့္ေစ့ေနေအာင္ လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပည္ပမွာ ထုတ္တဲ့ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ကို အျခား အလွဴရွင္ ပံ့ပိုးမႈမရွိပဲ ရပ္တည္ရတာ အလြန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူ႔လုပ္အားနဲ႔ ရသေလာက္ ေထာက္ပံ့လို႔သာ အဲဒီတုန္းက ထုတ္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ဒီတုန္းက သတင္း စာေစာင္ႀကီးေတြ အလွဴရွင္ ေထာက္ပံ့ေငြနဲ႔ ရပ္တည္ေနၾကၿပီး၊ အခမဲ့ျဖန္႔ေဝၾကတာပါ။ သတင္းစာ ေရာင္းရတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔လည္း ရပ္တည္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္က သတင္းမီဒီယာေတြ အခုကာလေလာက္ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မႈ မရၾကေသးပါ။

သူ႕ကို မန္ေနဂ်ာ ခန္႔ထားတာ ေနရာမွန္သည္ဟု ေျပာရပါမယ္။ သတင္းစာဖိုး လစဥ္ရဖို႔ ေတာင္းသည့္ ေနရာမွာ အားနာျခင္း မရွိသလို၊ မရရေအာင္လည္း ေတာင္းတတ္သည္။ ကိုယ္တိုင္လည္း လိုက္ျဖန္႔ လိုက္ေရာင္းသည္။ ေစ်းဝယ္ရာမွာလည္း ထိုင္းစကား မတတ္ေသာ္လည္း ရေအာင္ ေစ်းစစ္တတ္သည္။ ၂ ဘတ္ဖိုး၊ ၃ ဘတ္ဖိုးက အစ စစ္စီၿပီး ဝယ္တတ္သည္။ အဲဒါကေတာ့ သူအာ႐ံုမွာ သူယူထားသည့္ မန္ေနဂ်ာ တာဝန္ မေက်မွာစိုးသည္၊ လိုအပ္ေနသည့္ စားေရးေသာက္ေရး ကိစၥအစ သူအပိုင္းကို သူကာမိေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း သူကို အားလံုးက ဂ်ာႀကီးလို႔ ေခၚေဝၚခဲ့ၾကသည္။

သူက စကားေျပာလွ်င္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းႏွင့္ အၿမဲၿပံဳးေနတတ္သည္။ အျခားသူႏွင့္ စကားေျပာလွ်င္ အေသအခ်ာ အာ႐ံုစိုက္ နားေထာင္ေလ့ ရွိသည္။ စကား အမ်ားႀကီး မေျပာ။ လိုအပ္သည့္ ကိစၥ အတြက္ေတာ့ ရဲရဲဝင့္ဝင့္ ေျပာတတ္သည္။ မည္သူ႕ကို မဆို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လုပ္ေပးတတ္သည္။ တခ်ဳိ႕ အားမလို အားမရ အေျခအေန ႀကံဳရသည့္ အခါေတာ့ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ ေနတတ္သည္။ တခါ တခါေတာ့ ေဆးေပါ့လိပ္ကို ကိုက္ကာ တစ္ခုခုကို စိုက္ၾကည့္ၿပီး၊ တခုခုကို စဥ္းစား ေနတတ္သည္။ သူ႕လုပ္စရာ ရွိတာကို ဘယ္ေတာ့မွ မၿငီးျငဴ ေအာက္ေျခသိမ္းမွ အစ လုပ္တတ္သည္။ စကားေျပာ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ႏွင့္ သီးခံစိတ္ ႀကီးေသာ္လည္း၊ မတရားသည့္ ကိစၥႏွင့္ သူ႔ ခံယူခ်က္ ရပ္တည္ခ်က္ အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ အေလ်ာ့မေပးတတ္ပါ။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္၊ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြေတြ အေပၚ အၿမဲညႇာတာ တတ္သည္။

ေနာက္ပိုင္း သတင္းစာ ရပ္ေတာ့ သူ႔ရပ္တည္ေရး အတြက္ မရွက္မေၾကာက္ပဲ ညေစ်းမွာ ထမင္းလိုက္ ေရာင္းခဲ့သည္။ ေရရွည္အတြက္ သူနဲ႔ စကားေျပာမိတိုင္း၊ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ရဲေဘာ္ေတြ ရွိတယ္၊ အလုပ္ေတြ ရွိတယ္၊ အဲဒီကို ျပန္မယ္၊ တျခား ရည္ရြယ္ခ်က္ မရွိ၊ စာဆက္ သင္ရန္ မရွိလို႔သာ အၿမဲေျပာခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး သူျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ က်သည္။ သူျပန္မည့္ အေၾကာင္း အားလံုးစီစဥ္ၿပီးမွ က်ေနာ့္ကို တိုင္ပင္သည္။ ေစာၿပီး တိုင္ပင္ခဲ့လွ်င္ က်ေနာ္ ကန္႔ကြက္မည္ကို သူသိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူနဲ႔ ဆံုစဥ္ အခုေဘာပင္ေလး က်ေနာ့္ လက္ထဲ ထည့္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

သူျပန္ၿပီး တစ္ႏွစ္နီးပါး အၾကာ က်ေနာ္ မေမွ်ာ္လင့္ေပမယ့္၊ တစ္ေန႔ ျဖစ္လာႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းစကား က်ေနာ့္ဆီ ေရာက္လာသည္။ ဥာဏ္ႀကီးကို မိသြားၿပီ။ ေနာက္ေတာ့ စီရင္ခ်က္ခ်တာ သိရသည္ ၂၂ ႏွစ္တဲ့။ သည္ေနာက္ေတာ့ သူအင္းစိန္မွာပဲ ရွိေနသည္။ ေထာင္ထဲမွာလည္း ခပ္မာမာပဲ ရွိသည္။ ေထာင္ထဲမွ သူ႔ေကာင္း သတင္းမ်ားကိုသာ ၾကားခဲ့ရသည္။ အင္းစိန္ေထာင္ ေမလ အစာငတ္ခံစာရင္းတြင္ သူပါလာသည္။ အခု တစ္ႀကိမ္တြင္လည္း သူပါေနသည္။ သူ႔အခု ေထာင္သက္ ၈ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္။ အိမ္မွာ မေနရပဲ ေျပးလိုက္၊ ပုန္းလိုက္၊ အတည္တက် မေနခဲ့သည္က ၅ ႏွစ္။ အဲဒီ ၁၃ ႏွစ္က ေျပးလိုက္ပုန္းလိုက္ ဘဝ၊ ျပည္ေျပး ဘဝ၊ ေထာင္က် ဘဝေတြ သူျဖတ္ခဲ့သည္။ ထုသားေပသား အေတာ္ခံခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္။

သူ႔အေၾကာင္းမ်ား က်ေနာ္ ၾကားရသည့္ အခါတိုင္း က်ေနာ္ ဝမ္းမနည္းမိပါ။ သူ႔အတြက္ ဂုဏ္ယူေနမိသည္။ ယခုလို အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပမႈမ်ဳိး ၾကားရသည့္ အခါေတာ့ စိုးရိမ္မိသည္။

မၾကာမီ ရက္မ်ားအတြင္း ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ရွိသည္ဟု ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ သူအပါအဝင္ ၁၅ ဦးက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ေလွ်ာ့ရက္ရေရး အစာငတ္ခံ တိုက္ပြဲဝင္တာ  ၈ ရက္ေက်ာ္ၿပီ၊ ေထာင္ဝင္စာ တစ္လ အပိတ္ခံရသည္တဲ့။ လြတ္ေျမာက္မည့္သူမ်ားထဲ သူလည္း ပါေကာင္းရဲ႕ဟု ေမွ်ာ္လင့္ေနေသာ္လည္း၊ အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး မေမွ်ာ္လင့္ရဲ။ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က အာဏာပိုင္ေတြ ဆီမွာသာ။

ျမန္မာျပည္သား တစ္ဦး ျဖစ္သည့္ မိမိအေနျဖင့္ တတ္ႏိုင္သည္က ယခု အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပမႈ ေျပေျပလည္လည္ႏွင့္ အထိအခိုက္ မရွိ အာဏာပိုင္မ်ားက ေျဖရွင္းေပးရန္၊ ေလွ်ာ့ရက္မ်ား ျပန္ခံစားခြင့္ရရန္။ အက်ဥ္းသား အားလံုး လြတ္ေျမာက္ရန္ အတြက္ ေတာင္းဆိုႏိုင္သည္။ သည့္အတြက္လည္း ယခုစာျဖင့္ ေတာင္းဆိုသည္။

က်ေနာ္ လက္ထဲတြင္ တန္ဖိုး မျဖတ္ႏိုင္ေသာ ေဘာပင္တစ္ေခ်ာင္း ရွိေနသည္။ ယင္းေဘာပင္ကို သက္ဆိုင္သူထံ ျပန္ေပးႏိုင္ရန္ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္တို႔တြင္ တာဝန္ရွိသည္။ ေျဖရွင္းေပးၾကပါ။

ေက်ာ္၀င္း

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အတြင္းရန္

ႏုိင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား အမည္ခံ (သို႔မဟုတ္) ခံယူထားသူ အခ်ဳိ႕၏ အျမင္မ်ားကို ေဖ့စ္ဘြတ္၊ ဘေလာ့ စတဲ့ အမ်ားျမင္သာသည့္ အြန္လိုင္း လူမႈဆက္ဆံေရး ေနရာမ်ားတြင္ ေရးၾက၊ ေျပာၾက၊ မွတ္ခ်က္ေပး ေဆြးေႏြးၾကသည္မ်ားမွာ အံ့မခန္းလိလိ မသတီဖြယ္ေကာင္းသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရသည္မွာ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ရာပါ။ သူတို႔ ဘာဆိုသည္ကို လက္တဆံုး မႏႈိက္ၾကည့္ႏိုင္ေသာ္လည္း၊ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ အလြန္ေကာင္းသည္။

ထိုသူမ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေရး လုပ္သည့္ အခါ လိုတဲ့အခါ ဆဲြတင္၊ မလိုတဲ့အခါ ႐ိုက္ခ်၊ လိုတဲ့ေနရာ ထုတ္သံုး စတဲ့ . စတဲ့ မရင့္က်က္တဲ့ ေတြးေခၚေမွ်ာ္ျမင္မႈမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ လုပ္ကိုင္ေနၾကသည္။ ဥာဏ္မကစား တတ္ၾကေတာ့။ ဝွက္ဖဲႏွင့္သာ ကစားတတ္ၾကေတာ့သည္။ ထို အက်င့္ဗီဇမ်ားႏွင့္ ႏွစ္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ ရပ္တည္ေနခဲ့ၾကသည္။ ထိုသူတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မ်ားကလည္း ထိုအက်င့္ကို ရွင္သန္ခြင့္ေပးသည္။ ရွက္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။

ရန္ငါစည္းျပတ္ရမယ္။ ငါနဲ႔မတူ ငါ့ရန္သူ၊ ရန္သူနဲ႔ မိတ္ဖဲြ႕သူ ငါ့ရန္သူ၊ ငါ့အေပါင္းအပါနဲ႔ မတည့္သူ ငါ့ရန္သူ၊ ငါ့ငါနဲ႔ အဆံုးမသတ္ႏိုင္ေသာ ရန္သူေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာႏွင့္ ရွင္သန္ေနထိုင္သည္။ ကိုယ့္ ကိုယ္တြင္းမွာေတာင္ ကိုယ္ႏွင့္ကိုယ့္ရန္သူ တည္ေဆာက္ၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုး ငါႏွင့္ငါပင္ အေစးမကပ္ေတာ့။

ႏိုင္ငံေရးမွာ ျပည္သူကို အေလးထားရမယ္၊ ျပည္သူလူထုကို မေစာ္ကားရ။ သို႔ေသာ္ ထို႔သို႔ေသာ သူမ်ဳိးမ်ားက သာမန္ျပည္သူလူထုကို အရပ္သားေတြပဲ အရပ္အေတြးပဲ ေတြးမွာေပါ့ (နလဘိန္းတံုးေတြ)။ ဒါေၾကာင့္ ပညာေပးရမယ္။ ငါတို႔ ေျပာတာ နားေထာင္ရမယ္။ သူတို႔ေျပာခ်င္သမွ်ကို အဟုတ္အမွန္ ပံုစံ အတည္ေပါက္ ေရးေတာ့သည္။ ဒါကိုပဲ ပ႐ိုပါဂန္ဒါ (ဝါဒျဖန္႔ျခင္း၊ ဝါဒမႈိင္းသြင္းျခင္း) ဆိုတာ လုပ္ကို လုပ္ရမယ္။ ဒါမွငါတို႔ လမ္းစဥ္ ဆိုၿပီး အတည္ လုပ္လာသည္။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာကို အတံုးလိုက္၊ အတစ္လိုက္ ေပးေတာ့သည္။ ေနာက္ဆံုး ထိုသူတို႔၏ စိတ္တြင္ပင္ သူတို႔ ညာဝါးခဲ့သည့္ မႈိင္းက အမွန္ျဖစ္လာသည္။ ကိုယ့္ ဆိုက္ဝါးနဲ႔ ကိုယ္မ႐ုန္းႏိုင္သည့္ အေျခကို စိုက္ေတာ့သည္။ လုပ္သင့္တဲ့ အလုပ္ဟု ယံုယံုၾကည္ၾကည္ လုပ္ေနၾကေတာ့သည္။ တကယ့္ ျပည္သူက ဘယ္လိုျမင္သည္ ဆိုသည့္ အရွိတရား၊ ပကတိတရားကို မစဥ္းစားႏိုင္ၾကေတာ့။

အခ်ဳိ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရးကို လုပ္ကိုင္ခဲ့ဘူးတယ္၊ ပတ္သက္ခဲ့ဘူးတယ္၊ ပတ္သက္ သလို မပတ္သက္သလို ရွိေနတယ္ စတဲ့ စတဲ့ သူမ်ားကလည္း ငါတို႔ လုပ္ခဲ့တာ၊ ငါတို႔ စြန္႔လႊတ္ခဲ့တာ၊ ငါတို႔ ဘယ္လို ျဖတ္သန္းခဲ့တာ စတာေတြကို အၿမဲ ဂုဏ္တင္ကာ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ထီမထင္ေတာ့။ နင္တို႔ ႏိုင္ငံေရးကို ဘယ္ေလာက္ နားလည္လို႔လဲ ဆိုသည့္ အလံုးႏွင့္ ကိုင္ေပါက္ေတာ့သည္။ နင္ေထာင္က်ဘူးသလား၊ လက္နက္ကိုင္ဘူးသလား၊ ေတာခိုဘူးသလား၊ သပိတ္ေမွာက္ဘူးသလား စသည့္ မဆံုးႏိုင္သည့္ ေပတံႀကီးျဖင့္ တိုင္းေတာ့သည္။ ေထာင္မက်ခဲ့ရတာကိုက အျပစ္၊ သပိတ္မေမွာက္ဘူးတာကိုက အျပစ္ ျဖစ္လာသည္။ ထိုသူမ်ား ႏိုင္ငံေရး လုပ္ခဲ့တာ၊ ပတ္သက္ခဲ့တာ သည္လို လုပ္ဖို႔ သက္သက္ အတြက္မ်ား လားလို႔ သံသယ ၀င္မိသည္။

ကိုယ့္လုပ္ခဲ့တဲ့ အလုပ္ဟာ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကသလားလို႔ ျပန္ေမးခြန္း ထုတ္စရာ ျဖစ္လာသည္။ ဘယ္သူကမွ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာမခံခိုင္းခဲ့ပါ။ ႏိုင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရး သမားမ်ားမွ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံရၾက ရသည္ မဟုတ္ပါ။ လူတိုင္း ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ အေပၚ တနည္းနည္းျဖင့္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံၾကရသည္။

ထိုသို႔ ေျပာဆို၊ လုပ္ကိုင္ေနသူမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ရတိုင္း က်ေနာ့္တို႔ ရန္သူလို႔ ေျပာေသာ သူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ျမင္မိသည္။ က်ေနာ္တို႔၏ ရန္သူမ်ား တိုင္းျပည္ႏွင့္ခ်ီၿပီး ငါတေကာေကာခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ငါတေကာေကာၿပီး တိုင္းျပည္ကို က်င့္ၾကံခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ ထိုနည္း လည္းေကာင္း က်ေနာ္တို႔သည္လည္း အာဏာမရ၊ အာဏာမရွိသည္မွ လြဲ၍ ငါတေကာေကာ ေကာခဲ့ၾကသည္။

ျပန္ေမးခြန္း ထုတ္သင့္သည္။ ႐ိုး႐ိုးသားသားနဲ႔ အခု ငါဘာလုပ္ေနသလဲ၊ ငါဘာလုပ္ႏိုင္သလဲ၊ ငါဘာလုပ္ဖို႔ လိုသလဲ၊ ငါ့ဘယ္ေနရာမွာ ရွိေနသလဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ဘယ္သူအတြက္ပဲ လုပ္လုပ္ အက်ဳိးရွိ ပါရဲ႕လား။ က်ေနာ္တို႔ကိုယ္ကို က်ေနာ္တို႔ ဆန္းစစ္ မေဝဖန္ႏိုင္သမွ် ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ မကလို႔ ၂၀၀၀ လည္း ဘာမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။

ထိုသူမ်ားသည္ က်ေနာ္တို႔၏ အတြင္းရန္ျဖစ္သည္။ ရန္ငါစည္းလို႔ ေျပာရင္ အတြင္းစည္း မိမိ ကိုယ္တြင္းကပင္ ျဖစ္ေနသည္။ ျပည္သူႏွင့္ ကမၻာျခားေစတာ၊ ႏိုင္ငံေရးကို အမုန္းႀကီး မုန္းေစခဲ့တာ ရန္သူ တဦးတည္း ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္ခဲ့ျခင္း တခုတည္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ဖ်က္ဆီး၊ ပ်က္စီး ေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုအတြင္းစည္းကို ရွင္းရန္လိုသည္။ လူထုဆန္႔က်င္ေရး လူထုၾကားထဲ သြားေျပာေနမွ မဟုတ္ အြန္လိုင္းေပၚက ေျပာႏိုင္သည္။ လူထု အၾကည္ညိဳပ်က္မႈက အရင္လို အတြင္းအခ်င္းခ်င္း ႀကိတ္ရွင္းနည္း ရွင္းမရႏိုင္။

လူထုစည္း႐ံုးေရး စည္း႐ံုးေရး လို႔ တြင္တြင္ေျပာေနေသာ္လည္း ေျပာသမွ် ေဆြးေႏြးသမွ်၊ မွတ္ခ်က္ေပးသမွ် ထိုႏိုင္ငံေရးႏွင့္ မကင္းသူမ်ား ေျပာၾက၊ ေရးၾကသည္မ်ားက စည္း႐ံုးမႈ မရွိယံုမက၊ ေအာက္တန္း ေတာ္ေတာ္က်ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ လက္ရွိ ေရးေန၊ ေျပာေနၾကေသာ ေနရာသည္ သည္ကေန႔ မသိ ေနာက္တေန႔ သိႏိုင္သည္။ ဘာဆိုတာ ညာဝါးလို႔မရ၊ ဟိတ္ဟန္ ထုတ္လို႔မရ။ ႏိုင္ငံေရး၊ ေတာ္လွန္ေရး မလုပ္ၾကသူမ်ားသည္ နလပိန္းတံုးမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ မိမိမိတ္ေဆြ အခ်င္းခ်င္းၾကား ေျပာသည့္ စကားပင္ တျခားသူမ်ား အခ်ိန္မေရြး သိႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ နင္ပဲငါစ မေျပာသင့္ေတာ့၊ ကိုယ္သိကၡာကိုယ္ ထိန္းရန္ လိုအပ္သည္။ လူတစ္ေယာက္က ဘာဆိုတာ ေျပာႏိုင္ဖို႔ ေဖ့စ္ဘြတ္လို ေနရာမ်ဳိးမွာ ေကာင္းေကာင္း ေလ့လာႏိုင္သည္။ ဒီလူ ဘယ္လမ္း သြားေနတယ္၊ ဘယ္ကိုယိုင္ေနတယ္ဆိုတာက အစ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္သည္။

ထိုသို႔ေသာ သူမ်ားႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္ရျခင္း၊ ထိုသို႔ေသာ စာမ်ားကို ဖတ္မိရခ်င္းကပင္ ေဒါသအျမတ္ က်န္ခဲ့ေစသည္။ ကိုယ္ဆီကိုပါ အဆိပ္သင့္ ေစသည္။ လွ်စ္လ်ဴ႐ႈထားျခင္းက ထိုသူမ်ားကို ရွင္သန္ခြင့္ေပးျခင္း၊ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က အလိုတူ အလိုပါပင္ျဖစ္သည္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ားကို စည္း႐ံုးခ်င္လွ်င္ အင္တာနက္ကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ႏိုင္သည္။ ႏိုင္ငံေရးတြင္ စိတ္ပါဝင္စားလာေအာင္လည္း လုပ္ေပးႏိုင္သလို၊ ရြံ႕မုန္းသြားေအာင္လည္း လုပ္ေဆာင္ႏိုင္သည္။ ကဲ က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လမ္း ေရြးၾကမွာတုန္း။ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးမေဝးေသးပါ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံေရး အသံုးခ်ၿပီး ငါတေကာေကာ ေနသူမ်ားအား ေရွာင္ကြင္း ဖယ္ရွားရန္ လိုအပ္သည္။

ယခု က်ေနာ္က ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိ ခလုတ္တည့္တည့္ တိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ေက်ာ္ဝင္း

အာဇာနည္ကုန္း ဗံုးေပါက္ကဲြမႈႏွင့္ ေနာက္ဆက္တဲြ အေတြး

ဇူလိုင္ (၁၉) ရက္ အာဇာနည္ေန႔ ေရာက္လို႔ အာဇာနည္ ကုန္းမွာ ရွိတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ အုတ္ဂူ နီနီႀကီးမွာ ပန္းေခြေတြ ခ်ၾကတာကို ျမင္တိုင္း ၀မ္းနည္းျခင္း၊ ႏွေျမာတသျခင္း၊ မေက်နပ္ျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္း စတဲ့ခံစားမႈမ်ဳိးစံုကို ခံစားရပါတယ္။ တိုင္းက်ဳိးျပည္ျပဳ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔လို အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ မရွိေတာ့လို႔ ၀မ္းနည္းရတဲ့ အျပင္ က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းက ဦးညြတ္အေလးျပဳေနၾက အုပ္ဆိုင္းလြမ္းေမာဖြယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ ရုပ္ကလပ္အစစ္ေတြ တည္ရွိရာ မူလအာဇာနည္ ဗိမာန္ကိုလည္း ႏွေျမာလြမ္းဆြတ္မိပါတယ္။

ဟိုးယခင္က အာဇာနည္ဗိမာန္ မွာ အာဇာနည္ႀကီးေတြ ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြ ကိန္းေအာင္းေနတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ေပမဲ့ ဗိမာန္ရဲ႕ ပိသုကာ ပံုစံနဲ႕ အေနအထားဟာ အုပ္ဆိုင္းညႈိ႕မႈိင္းလို႔ သည္ေနရာ သည္အုတ္ဂူေတြထဲမွာ တို႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း လွဲေလ်ာင္းေနပါလားဆိုတဲ့ ခံစားမႈမ်ဳိးကို ခံစားရေစပါတယ္။ လာေရာက္ဂါရ ျပဳသူေတြရဲ႕ စိတ္မွာ လြမ္းဆြတ္မႈ ေၾကကြဲမႈေတြ ခံစားေစရတဲ့အျပင္ အာဇာနည္ႀကီးေတြ ေရွ႕ေမွာက္ကို အမွန္တကယ္ ေရာက္ၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္ မိမိတို႔ လုပ္ေဆာင္ေနတာေတြကို တိုင္တည္ေနရသလို ခံစားရေစပါတယ္။ သည္ေန႔ အာဇာနည္ကုန္းက မိုးပ်ံေနတဲ့ ဆန္းျပားတဲ့ ပံုစံနဲ႕ ေနပူက်ဲတဲေအာက္က ရဲရဲေတာက္ေတာက္ အေရာင္ျခယ္ထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ဂူဗိမာန္အသစ္ႀကီးေတြကို ျမင္တိုင္း မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ချမာ ေသၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာင္ မေအးခ်မ္းပဲ တိုင္းသူျပည္သားေတြရဲ႕ ဒုကၡအပူေတြကို ခံစားေနၾကရပါလားလို႔ ေတြးထင္မိပါတယ္။

သည္ေနရာမွာ အလ်ဥ္းသင့္လို႔ သမိုင္းလက္ရာ ေတြ ထိန္းသိမ္းမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ့္အျမင္ကို နည္းနည္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ သမိုင္းယဥ္ေက်းမႈ အျမင္ရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ ေရွးေဟာင္းလက္ရာေတြကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းရာမွာ အေဆာက္အဦ ေရရွည္ ခိုင္ခံေရးုကိုသာမက အျခား အခ်က္အလက္ေတြကိုပါ ေလ့လာၾကည့္ရႈၿပီးမွ ျပင္ဆင္ထိန္းသိမ္းမႈ လုပ္ငန္းမ်ားကို အေသအခ်ာ စီမံကန္းခ် ေဆာင္ရြက္ၾကပါတယ္။ သည္အေဆာက္အဦေတြဟာ ေဒသခံေတြအတြက္ ဘယ္လို အက်ဳိးေက်းဇူးေတြရွိသလဲ၊ သူ႔ရဲ႕ သမိုင္းဆိုင္ရာ အရ အသစ္ျပင္သင့္သလား၊ အေဟာင္းအတိုင္းပဲ ထိန္းသိမ္းထားသင့္သလား၊ ျပဳျပင္လိုက္ျခင္းျဖင့္ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဘယ္လို ေျပာင္းလဲသြားေစမလဲ အေသအခ်ာေလ့လာၾကပါတယ္။ စိတ္ထင္တိုင္း လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ခြင့္မရွိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ပညာရွင္ေတြ မရွိလို႔ေတာ့ ဟုတ္မယ္မထင္ပါ။ ပညာရွင္ေတြ ေျပာခြင့္ ဆိုခြင့္ လုပ္ခြင့္ မရပဲ အာဏာရွင္မ်ားသာ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ခြင့္ရေနလို႔ သမိုင္းဆိုင္ရာ ဆံုးရႈံးမႈေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။

သာဓကေတြ အေနနဲ႔ေျပာရရင္ ျပည္ၿမိဳ႕နားက ေမွာ္ဇာၿမိဳ႕ေဟာင္းတ၀ိုက္မွာရွိတဲ့ ေဘာေဘာ၊ ဘဲဘဲ ဘုရားတို႔ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း ေခတ္က ထီးတင္ခဲ့ၾကပါတယ္္။ တကယ္ေတာ့ အဲသည္ဘုရားေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ အယူအဆနဲ႔ တည္ထားခဲ့တဲ့ ဘုရားေတြ မဟုတ္ခဲ့ဘဲ ဟိႏၵဴကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈ အရ တည္ထား ခဲ့တာေတြ ျဖစ္လို႔ ထီးတင္လိုက္တဲ့ အတြက္ အံမ၀င္ဂြင္မက် ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။

ဧရာဝတီ ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာရွိတဲ့ ဗူးဘုရားမွာလည္း နဂိုက ထံုးျဖဴဘုရား ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ ျပန္တည္ထားတဲ့ ဘုရားျဖစ္လို႔ သမိုင္းတန္ဖိုးရွိမရွိ မသိပါ။ သို႔ေသာ္ ေရေၾကာင္းျပ အျဖစ္ ေဒသဆိုင္ရာေရလမ္းခရီး သြားလာမႈမွာ အလြန္အသံုးဝင္ခဲ့ပါတယ္္။ သို႔ေသာ္ ယခု ေရႊခ်ထားတာေၾကာင့္ အလင္းျပန္ေနၿပီး ေရေၾကာင္းျပအျဖစ္ မည္သို႔မွ် အသံုးမဝင္ေတာ့ပါ။

ပုဂံဘုရားမ်ား ျပင္ဆင္ေရးအတြက္ ၀န္ႀကီး၊ ၀န္ကေလး အဆင့္ထိ မဲစနစ္နဲ႔ ေ၀ခဲ့ၿပီး အေထာက္အထားမရွိ စိတ္တိုင္းက် ျပင္ဆင္ ေရႊခ် ထီးတင္ လက္ရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ နာမည္ေတြ ကမည္းထိုးကာ သမိုင္းအေထာက္အထား မ်ားကို ဖ်က္ဆီးပစ္ခဲ့တာလည္း အားလံုးအသိပါ။`ပုဂံေဒသ ယဥ္ေက်းမႈ ေရွးေဟာင္းၿမိဳ႕ေတာ္လို႔ ျခံခတ္ သတ္မွတ္ၿပီး ဘုရားႀကိဳ၊ ဘုရားၾကား ေနသူေတြကို ပုဂံၿမိဳ႕သစ္ကို ေရြ႕ေျပာင္း ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲသည္ ျခံ၀င္းအတြင္းမွာပဲ ေခတ္မီႏိုင္ငံတကာ ေဂါက္ကြင္းႏွင့္ နန္းျမင့္ေမွ်ာ္စဥ္၊ အထပ္ျမင့္ ျပတိုက္တစ္ခု ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကတၱရာပတ္လမ္း တစ္ခုလည္း ေဖာက္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ပုဂံေဒသဟာ နဝတ၊ နအဖ လက္ထက္မွာ အဓမၼက်င့္ခံခဲ့ရတဲ့ အေျခကို ေရာက္ခဲ့ရၿပီး ေရွးေဟာင္း အေငြ႕အသက္ ဘုရားအုိ ဂူေဟာင္းတို႔က ရမဲ့ ပုဂံေခတ္ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေတြကို ဘာတစ္ခုမွ ဖမ္းယူခံစားလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။ ပုဂံေခတ္သစ္ ယဥ္ေက်းမႈျမိဳ႕ေတာ္လို႔ေတာင္ အမည္သတ္မွတ္ရမည့္ အေျခေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

က်ဳိက္ထီး႐ိုးဘုရားမွာလည္း ေတာင္ေပၚ တိုက္႐ိုက္တက္တဲ့ ကားလမ္း ေဖာက္ပါတယ္္။ ေစတီပတ္လည္ အႀကီးစားျပင္ဆင္မႈေတြလည္း လုပ္ျပန္ပါတယ္္။ သာမန္အျမင္နဲ႕ ၾကည့္ရင္ေတာ့ ေအာ္ အားလံုးလြယ္လြယ္ကူကူေရာက္ေအာင္ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေနတယ္လို႔ ျမင္ေပးနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သမိုင္းဆိုင္ရာ၊ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ဆိုင္ရာ စဥ္းစားလွ်င္ေတာ့ ေျပာင္းျပန္ အေျဖထြက္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ဳိက္ထီးရုိးဘုရားဖူးရတဲ့ အဓိက ခံစားခ်က္ကိုလည္း ျပင္ဆင္မႈလုပ္တဲ့ သူေတြက နားလည္ပံုမရပါဘူး။ အရင္က က်ဳိက္ထီးရုိးဘုရားဖူးတို႔ဟာ အုပ္ဆိုင္းစိမ္းစိုေနေသာ သစ္ပင္ ေတာေတာင္ လွ်ဳိေျမာင္ တို႔ အလယ္မွ ေရႊေရာင္ ေက်ာက္တုံးႀကီးႏွင့္ က်ဳိက္ထီးရုိးဘုရားႀကီးကို ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ဖူးျမင္လိုက္ရရင္ပဲ ေမာပန္းသမွ်တို႔ ေျပေပ်ာက္ကာ ၾကည္ႏူးလန္းဆန္းသြားတဲ့ ခံစားမႈဟာ က်ဳိက္ထီးရုိး ဘုရားဖူးခရီးစဥ္၏ အဓိက ခံစားခ်က္ပင္ျဖစ္ပါတယ္္။

ေတာေတာင္အလယ္မွာ အထူးအဆန္း တည္ရွိေနတဲ့ ဘုရားႀကီးကို အပင္ပန္းခံ လာေရာက္ဖူးခြင့္ရတဲ့အတြက္ မိမိတို႔ ရဲ႕အားထုတ္မႈ ကို ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရသလို ေတာေတာင္လွ်ဳိေျမာင္တို႔၏ သဘာ၀ အရသာဟာ ျမိဳ႕ျပေနသူတို႔အတြက္ အဖိုးတန္လွတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ အဆိုးဆံုး လုပ္ရပ္မ်ား ျဖစ္တဲ့ ရွမ္းလူမ်ဳိးႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသမိုင္းအတြက္ အေရးႀကီးေသာ က်ဳိးတုံေဟာ္ကို ဖ်က္ပစ္ၿပီး ေဟာ္တယ္ အသစ္ေဆာက္္ခဲ့တယ္။ သီေပါေဟာကို ခ်ိတ္ပိတ္ထားတယ္။ ေညာင္ေရႊေဟာ္ကို ဗုဒၶျပတိုက္အျဖစ္ ေျပာင္းခဲ့ျပန္ ပါတယ္္။

ေရႊတိဂံု အေနာက္ဖက္မုခ္ ညာဖက္ရွိ ဂ႒ဳန္ဦးေစာ ေကာင္းမႈဘုရားမွ ကမၸည္းကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္မႈ၊ ယခင္ဖယ္ရွားခံရသူမ်ား၏ ေကာင္းမႈ စာတမ္းမ်ဳိးကိုပင္ မထား ဖယ္ရွားခိုင္းမႈေတြ ေတြ႕ရတယ္။ ယင္းသို႔ကိစၥမ်ဳိးမ်ား မလုပ္အပ္ပါ။ အလြန္ ေသးသိပ္သည့္ လုပ္ရပ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။

အာဏာရွင္ဆိုတာ အာဏာကို ထိပါးႏိုင္သည့္ အရာမွန္သမွ် ဖယ္ရွားတတ္တယ္။ ဒီအထဲမွာ လူပုဂၢိဳလ္မဆိုထားနဲ႔ ယင္းပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ အထိမ္းအမွတ္၊ မွတ္တမ္း မွတ္ရာေတာင္ မက်န္ေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္တတ္္ေလ့ ရွိတယ္။ ဒါကို အာဏာရွင္ထဲမွာမွ အဆင့္အနိမ့္အက်ဆံုး အာဏာရွင္မ်ဳိးက လုပ္တတ္တယ္။ "က်ဴပင္ခုတ္၊ က်ဴငုတ္ပါမက်န္" အျပတ္ရွင္းေလ့ ရွိတဲ့ အစဥ္အလာ အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕ အေသြးအသား ထဲမွာ ရွိေနၾက သလား။ သမိုင္းကိုျပန္ၾကည့္လွ်င္ အခ်ဳိ႕ေသာ ဘုရင္တို႔သည္္ အျခားတိုင္းရြာမ်ားကို သိမ္းယူလွ်င္လည္း ေရရွည္ကို မစဥ္းစားမဆင္ျခင္ပဲ ရသမွ် အကုန္ယူ ရြာပ်က္၊ ၿမိဳ႕ပ်က္ ခ်န္ထားခဲ့ၾကသည္။ ယင္းေဒသရွိ လူမ်ဳိးတို႔တြင္လည္း လူမ်ဳိးျပဳန္း သတ္ျဖတ္မႈမ်ဳိး က်ဴးလြန္ခဲ့ၿပီး သမိုင္းႏွင့္ခ်ီ၍ ခံစားခ်က္မ်ား ခ်န္ထားရစ္ခဲ့သည္။

ယင္းေခတ္ အေျခအေန အရ တေနရာမွ တေနရာ သိမ္းယူျခင္းမွာ အားႀကီးသူက အားနည္းသူကို အႏိုင္က်င့္မႈမွာ စာမဖဲြ႕ေလာက္ေသာ္လည္း သမိုင္းႏွင့္ ခ်ီ၍ ခ်န္ထားခဲ့ေသာ အနာမ်ားမွာ အရွည္ကို မၾကည့္ခဲ့ၾကဟု သည္ေနရာမွာ ဆုိခ်င္ပါသည္။ ကိုလိုနီ ကၽြန္ျပဳမႈကို ေထာက္ခံေရးသားေန သကဲ့သို႔ ထင္ျမင္စရာ ျဖစ္လာပါသည္။ ကိုလိုနီကၽြန္ျပဳသူ ျဖစ္လွ်င္ေတာင္ အဆင့္အတန္း ရွိေသာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ ရွိေသာ၊ အရွည္ကို ၾကည့္ေသာ လူမ်ဳိးသာ ျဖစ္ေစသင့္္ေၾကာင္း ရည္ညႊန္းပါသည္။

အာဇာနည္ဗိမာန္အေၾကာင္းကို ျပန္ဆက္ရရင္ေတာ့ ဒီအေၾကာင္းအရာကို ေရးဖို႔ ေခါင္းထဲမွာ ေပၚေနတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ၊ အခုမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အာဇာနည္ကုန္း ဗံုးေပါက္တဲ့ ယူက်ဴ႕ဗီဒီယိုဖိုင္ကို ၾကည့္ၿပီး ေရးဖို႔ ပိုေသခ်ာ သြားပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ ဗံုးေၾကာင့္ အာဇာနည္ဂူဗိမၼာန္မ်ား ထားရာ အေဆာက္အအံု တစ္ခုရဲ႕ ေခါင္းမိုး အလယ္ပိုင္းကေန ၿပိဳက်သြားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အေဆာက္အဦ တစ္ခုလံုး ဘံုးဘံုးလဲ ၿပိဳက်သြားျခင္း မဟုတ္ပါ။ ဗံုးအဓိက ေထာင္ထားေသာ ေနရာရွိ အုတ္ဂူမ်ား အပ်က္အဆီး အထိအခိုက္မ်ား ရွိမည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း အပ်က္အဆီးမ်ား ၾကားတြင္ ဆက္လက္ တည္ရွိေနေသးသည္ကို ယင္း ဗီဒီယိုတြင္ ထင္ထင္ရွားရွား ေတြ႕ရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မူလ ဗိမၼာန္ကို တစမက်န္ ထပ္မံဖ်က္ဆီးပစ္ၿပီး ကြင္းေခါင္ေခါင္တြင္ အုတ္တံတိုင္း နီနီႀကီးျဖင့္ အစားထိုးပစ္သည္ကို ဘဝင္မက် ျဖစ္ရပါသည္။ ယင္း အာဇာနည္ဗိမၼာန္သည္ တတိုင္းျပည္လံုးႏွင့္ ဆိုင္ေသာ၊ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ရတနာ တစ္ခုျဖစ္ၿပီး အကယ္၍ ျမန္မာျပည္သာ ယင္းအခ်ိန္က လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင့္ရေသာ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါက ယင္းအျဖစ္သို႔ ေရာက္ႏိုင္မည္ မဟုတ္ဟု မုခ် ယံုၾကည္မိပါသည္။ ဒီမိုကေရစီ ရွိေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုတြင္ အမ်ားျပည္သူႏွင့္ ဆိုင္ေသာ ကိစၥမွန္သမွ် အမ်ားျပည္သူႏွင့္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးရပါသည္။ အစိုးရလုပ္ခ်င္သလို လုပ္ခြင့္မရပါ။

၁၉၈၃ သည္ အာဏာရွင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္း လက္ထက္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး၊ ယင္းအခ်ိန္က ယခုကဲ့သို႔ ျပင္ဆင္ ေဆာက္လုပ္ခဲ့မႈကို မည္သူကမွ် ေစာဒက တက္ခဲ့က်မည္ မထင္ပါ။ သို႔ေသာ္ ယင္း ဗိမၼာန္အေဟာင္းသည္သာ တကယ့္ သမုိင္းတန္ဖိုး အစစ္အမွန္ ျဖစ္ၿပီး၊ အစားထိုး တည္ေဆာက္ျခင္းသည္ သမိုင္းကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း၊ တိုင္းျပည္အတြက္ အေရးႀကီးေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ေနရာ ျဖစ္သည့္ အတြက္ အခြင့္အေရးရသည္ႏွင့္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ထပ္တိုးစဥ္းစား မိပါသည္။ (ယင္းကိစၥမ်ားကို ယင္းအခ်ိန္က တာဝန္ရွိသူမ်ားသာ အသိဆံုး ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မည္။)

အာဏာရွင္မ်ားကို ခပ္ေ၀းေ၀း သာဓက ေပးစရာ မလိုပါ။ ယင္း အာဇာနည္ကုန္း ဗံုးအခဲြခံရစဥ္လာေသာ ေတာင္ကိုရီးယားသမၼတ ခ်န္ဒူး၀မ္မွာလည္း ၁၉၈၀ တြင္ အာဏာသိမ္းတက္လာေသာ စစ္အာဏာရွင္ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ၁၉၈၀ ေမလ ၁၈ ဂြမ္ဂ်ဴး အေရးအခင္းတြင္ လူမ်ား ရာႏွင့္ခ်ီ၍ သတ္ျဖတ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၈၃ ခုသည္ အာဏာသိမ္းၿပီး ၃ ႏွစ္အၾကာ ျဖစ္၍ ျမန္မာျပည္ အာဇာနည္ကုန္းတြင္ ေျမာက္ကိုရီးယား တို႔၏ ယင္းလုပ္ႀကံမႈမွ လူထု ေထာက္ခံမႈရရန္ ျပန္လည္ အျမတ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္္။

သူ႔အရင္ သမၼတ ပတ္ခ်ဳံဟီးသည္လည္း ဂ်ပန္စစ္ျပန္ တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ၿပီး ဖတ္ဆစ္စနစ္ကို မ်ဳိးေစ့ခ်ခဲ့ပါတယ္္။ ပတ္ခ်ဳံဟီးဟာ သူ႕အက်ဳိးစီးပြားကို ကာကြယ္ဖို႔ သူ႕မိန္းမကို ေတာင္ လုပ္ႀကံခိုင္းခဲ့တယ္လို႔ သတင္းထြက္ခဲ့ပါသည္္။ ၁၉၇၉ မွာ သူရဲ႕ လူယံု ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲကပဲ သူ႕ကို လုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။

အာဏာရွင္ေတြ အၾကား ေနရာ၊ အာဏာအတြက္ အခ်င္းခ်င္း ဖယ္ရွားဖို႔ ၀န္မေလးသလို၊ သူတို႔ စိတ္တိုင္းက် လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္တက္က်တယ္။ ဒါေၾကာင့္ အာဇာနည္ ဗိမၼာန္ ကိုလည္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လိုက္တဲ့ အမႈမ်ဳိး ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္လို႔ က်ေနာ္ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ျမန္မာျပည္အတြက္ အေရးႀကီးေသာ ပုဂၢိဳလ္ေတြကိုေတာင္ သည္လို ေဖ်ာက္ဖ်က္ ေမွးမွိန္ေစေသာ အမႈမ်ဳိးျပဳရက္သည္ ဆိုလွ်င္ ကမ္းကုန္ၿပီ ျဖစ္၍၊ က်န္သည့္ ကိစၥမ်ားတြင္ မည္မွ် ဆိုးဝါးစြာ လုပ္ေဆာင္ၾကမည္ကို စာဖတ္သူတို႔ ေတြးၾကည့္ႏိုင္ၾကမွာပါ။

အာဇာနည္တို႔ကို အေပ်ာက္ရွင္းကာ အုတ္တံတိုင္း နီနီတစ္ခု ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သည္။ အာဇာနည္ကုန္း အထက္တြင္ သူရဲေကာင္းဗိမၼာန္ ဆိုၿပီး ဗမာအယူအရ နာမ္ႏွိမ္သည့္ သေဘာ ထပ္ေဆာက္သည္။ ထိုသူရဲေကာင္း ဗိမၼာန္ရွိ သူရဲေကာင္းမ်ားသည္ ကိုယ့္တိုင္ရင္းသား အခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

အာဇာနည္ေန႔ဆိုသည္မွာလည္း တႏွစ္တခါ ၀တ္ေက်တန္းေက် တေျဖးေျဖးအက်ဥ္းခ်ံဳးလာခဲ့ၿပီး ေနာင္ဆို ရွိေတာ့မည္ မဟုတ္ (သို႔မဟုတ္လည္း) အာဇာနည္ အသစ္အျဖစ္ လက္ရွိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး တစ္ဦးေသဆံုးသည့္ အခါ သတ္မွတ္ေကာင္း သတ္မွတ္ႏိုင္ေသးသည္။

ထိုသို႔ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားျဖင့္ တိုင္းျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ ေနသေရြ႕ က်ေနာ္တို႔ ကံဆိုးမိုးေမွာင္ က်ေနအံုးမည္ ျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္ေအာက္ အာဇာနည္ေန႔မ်ားသည္ အဓိပၸါယ္ အႏွစ္သာရ ကင္းမဲ့ေနမည္သာ ျဖစ္သည္။

April Fools and I

ဧပရယ္ဖူးနဲ႔ ဆံုရျခင္း

က်ဳပ္တို႔ေက်ာင္းက လြင္တီးေခါင္ေခါင္ ပတ္ၾကားအက္မွာ ရွိတယ္ဆိုေတာ့ မတ္၊ ဧၿပီ ႏွစ္ဝက္စာေမးပဲြက ဘယ္ေလာက္ ညစ္ေထးပူေလာင္ စုတ္ျပတ္ေနမယ္ ဆိုတာ စဥ္းစားသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ အဲဒီ ညစ္ေထးေထး ပူေလာင္ရတဲ့ ခံစားခ်က္မ်ားနဲ႔အတူ က်ဳပ္ဧပရယ္ဖူးကို ဒီေန႔ ျပန္ေတြ႕ခဲ့ပါသည္။

(ဒီေနရာမွ ယူပါသည္။)

ေက်ာင္းမွာ ေရကန္တစ္ခု ရွိတယ္ သိပ္ၿပီး လြမ္းေမာဖြယ္ ေကာင္းတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲ ဆိုရင္ ေပ ၅၀ သာသာ ေရကန္ေဘးမွာ သစ္တစ္ပင္ေကာင္း ငွက္တစ္ေသာင္း နားႏိုင္ဆိုသလိုဘဲ မိုးရြာရင္ေတာင္ သူ႕ကိုမလဲေအာင္ အမိုးမိုးေပရမယ့္ ေျမေပါက္ပင္ တစ္ပင္ ရွိသတဲ့။ အဲဒီေအာက္တည့္တည့္ မွာ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ခ်စ္သူေတြ ထိုင္ဖို႔ ခံုတန္းလ်ားေလး တစ္ခု ရွိေနေလရဲ႕။ က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းက သူမ်ား လယ္ေတြသိမ္း ေဆာက္ခဲ့တာ ဆိုေတာ့ ေရကန္ကလည္း ႏြားေရေသာက္တဲ့ ေရကန္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

သိပ္အထင္ေသး မသြားပါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ စာသင္ရတာက သံုးထပ္ေက်ာင္းေတြႀကီးဘဲ။ သင္ေထာက္ကူ ပစၥည္းကေတာ့ တကယ့္ရွယ္ပါ။ လိုအပ္တာ အကုန္ အျပင္မွာ ဝယ္ရင္ဝယ္၊ ေက်ာင္းမွာ ဝယ္ရင္ေတာ့ တ႐ုတ္ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရဘူး။ ေလ့က်င့္ဖို႔ စကၠဴႀကီးႀကီးဆို ဘားျပာအခ်ပ္ႀကီးေတြ ရွိတယ္။ စာၾကည့္တိုက္မွာ ထူးထူးျခားျခား ေတြ႕ရတာက စာေရးစားပဲြ တစ္ခုလံုး အျပည့္ရွိတဲ့ အဂၤလိပ္-အဂၤလိပ္ အဘိဓါန္ႀကီး တစ္အုပ္ရွိတယ္။ ဘယ္ေလာက္ႀကီးလည္းဆို စာအုပ္ဖြင့္ဖို႔ ပိတ္ဖို႔ အနည္းဆံုး အားေကာင္း ေမာင္းသန္ ေယာက်္ားႀကီး တစ္ေယာက္ ရွိဖို႔ လိုအပ္သတဲ့။ ခတ္တာက အဲသည့္မွာက က်ဳပ္တို႔ ေလ့လာရမယ့္ ဘာသာရပ္ဆိုင္ရာေတြ ေတာ္ေတာ္ရွားတာပါ။ က်ဳပ္တို႔ေက်ာင္းကို အဲဒီတုန္းက ဂ်ပန္ကတို႔၊ တ႐ုတ္ကတို႔ လွဴတာေတြ သတင္းစာထဲ ပါပါလာတာေတာ့ ေတြ႕ရသတဲ့။

က်ဳပ္တို႔ ရွိတုန္းကေတာ့ စာသင္ေဆာင္ ႏွစ္ေဆာင္ပဲ ႀကီးႀကီးမားမား ရွိတယ္။ သံုးထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီး ႏွစ္ေဆာင္ လယ္ကြင္းေခါင္ေခါင္မွာ ဟီးလို႔ေပါ့။ စာေပပညာဌာနနဲ႔၊ နည္းပညာဘာသာရပ္ဌာနလို႔ ႏွစ္ေဆာင္ခဲြထားတယ္။ စာေပဌာနကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကို စာေပဗဟုသုတေတြ ပိုမိုျပည့္စံုေအာင္ ၉တန္း၊ ၁၀တန္းမွာ အဂၤလိပ္လို သင္ခဲ့ရတဲ့ သိပၸံဘာသာတဲြ၊ ဝိဇၨာဘာသာတဲြ၊ သခၤ်ာဘာသာတို႔ကို ျမန္မာလို ျပန္ၿပီး သင္ခဲ့ရသတဲ့။ ေတာ္ေသးတာက အဂၤလိပ္စာကို အဂၤလိပ္လိုပဲ သင္ရလို႔။ အဲဒါေတြကို မိုင္နာဘာသာရပ္မ်ားလို႔ သတ္မွတ္တယ္။ ျပႆနာက က်ဳပ္တို႔ အထက္တန္းမွာ အဂၤလိပ္လို နားလည္လည္ မလည္လည္ ေအာ္က်က္ခဲ့ရတဲ့ အဂၤလိပ္လိုေတြကို ျမန္မာလို ျပန္သင္ရတာက တကယ့္ဒုကၡႀကံဳတာပါ။ ေနာက္ဆံုးႏွစ္အထိ က်ဳပ္တို႔ အရင္ စီနီယာေတြ သင္ခဲ့ရတယ္ ဆိုသတဲ့။ ဒီတုန္းက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ထင္ခဲ့တာ အေတာ္သနားစရာ ေကာင္းတဲ့ သတၱ၀ါေပါ့။

က်ဳပ္နားမလည္တာ ဘာေၾကာင့္ သည္မိုင္နာ သင္႐ိုးေတြကို ဘယ္ဉာဏ္ႀကီးရွင္က ထည့္ခဲ့တာလဲ ဆိုတာပါ။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာက ေက်ာင္းမ်ားလည္း က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးလို လုပ္ေနၾကသလားလို႔ ေတြးထင္ခဲ့မိေသးတယ္။ ကပ္ကပ္သပ္သပ္ ထပ္စဥ္းစားတာ ဥပမာ ဓာတုေဗဒဆို က်ဳပ္တို႔ ပန္းခ်ီသမားေတြ၊ ပန္းပုသမားေတြ ေဆးပစၥည္းေတြ ထြင္လို႔ရေအာင္၊ ရြံ႕ကို ပိုအခ်ဳိးအစားၾကေအာင္ လုပ္ႏိုင္ဖို႔ အတြက္လား။ ဂီတသမားဆိုလည္း ႐ူပေဗဒက သူတို႔ ဆိုတီးလိုက္တဲ့ အသံလွိဳင္းအလ်ား ဘယ္ေလာက္ ရွိသလဲ တြက္ခ်က္ဖို႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ က်ဳပ္တို႔က ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ အႏုပညာ ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမို႔လို႔လား မသိေတာ့ပါ။ ဒါမွမဟုတ္ သင္စရာနည္းေတြ နည္းတာကို ျဖည့္တာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ေလ။

ေနာက္ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေမဂ်ာဘာသာ ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာ အႏုပညာ ဘာသာရပ္ေတြ ျဖစ္တဲ့ ဂီတ၊ ဇာတ္သဘင္၊ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုတို႔ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါက ေနာက္တစ္ေဆာင္ျဖစ္တဲ့ နည္းပညာဘာသာရပ္ေဆာင္။ အဲဒီအေဆာင္ရဲ႕ ေအာက္ထပ္ အဝင္မွာ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ ေက်ာင္းရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြကို က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး (၁) ဦးခင္ညြန္႔ လက္မွတ္နဲ႔ ခမ္းခမ္းနားနား ေဖာ္ျပထားသတဲ့။ က်ဳပ္အမွတ္ရတာ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ ျမႇင့္တင္ေရးႏွင့္ ဇာတိဂုဏ္ျမင့္မားေရးအတြက္ ဆိုတဲ့အခ်က္ပါ။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕တာဝန္က က်ဳပ္တို႔ အမ်ဳိးသားေရးလကၡဏာေတြ မေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေရးလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ထင္ပါ့ က်ဳပ္တို႔ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုမွာ အေနာက္တိုင္း ပန္းခ်ီကို သင္ၾကားခြင့္ ရခဲ့ေပမယ့္၊ ဂီတဆိုလည္း ဂီတ၊ ဇာတ္သဘင္ဆို ဇာတ္သဘင္ အားလံုးနီးနီးက ႐ိုးရာထဲက မထြက္ေတာ့ပါဘူး။ ဖ်ာလိပ္ထဲ ေခြးဝင္သည့္ပံုစံနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူပါသတဲ့ (က်ဳပ္အျမင္ကို ေျပာဆိုျခင္းပါ)။

ဒါေတာင္ က်ဳပ္တို႔ ဆရာတစ္ေယာက္က ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ သူမ်ားစကား အျမဲယူယူ မွတ္ခ်က္ျပဳတာက တြင္းတစ္ႀကီးက ေျပာတယ္ စိန္ေဗဒါလို လူမ်ဳိးဆယ္ႏွစ္ေလာက္မွာ တစ္ေယာက္ထြက္ရင္ ေတာ္ပါၿပီလို႔ ဆိုသတဲ့။ မွတ္သားေလာက္ပါသတဲ့။ ကိုယ့္ဖာသာ ဝါးလံုးေခါင္းထဲ လသာၿပီး သူမ်ားကို ဘယ္လို ယွဥ္မလည္း၊ သည္ေလာက္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ထားတဲ့ သင္႐ိုးမ်ဳိးေတြနဲ႔ ဘယ္လို လူမ်ဳိးေတြ စိန္ေဗဒါလို ျဖစ္လာပါ့မလည္း စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ ပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုဆို ေမာ္ဒန္တို႔၊ ပို႔စ္ေမာ္ဒန္တို႔ဆို တီဆားတို႔တဲ့ ေခါင္းစဥ္ေတြ ျဖစ္ေနေစတယ္။ ဘရိတ္ဒန္႔စ္တို႔၊ ေဘာဒန္႔စ္တို႔ဆိုရင္ေတာ့ ေျပာစရာ စကားမရွိေတာ့ဘူးေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ လူမ်ဳိးသိပ္ယဥ္ေက်း ဆိုသတဲ့။ ဒါေၾကာင့္ စိန္ေဗဒါလို လူမ်ဳိး ထြက္ခဲ့ရင္ေတာင္ က်ဳပ္တို႔ေက်ာင္းေၾကာင့္ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး၊ အဲဒီလူရဲ႕ ကိုယ္တိုင္က်ဳိးစားမႈေၾကာင့္ဘဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေနာက္ က်ဳပ္တို႔ ဆရာေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို အနည္းဆံုး ဘဲြ႕ရ၊ ဆယ္တန္းေအာင္မွ ဆိုၿပီး ကန္႔သတ္သတဲ့။ ဒါဆို တကယ္ေတာ္တဲ့ အႏုပညာသည္ေတြထဲမွာ ဆယ္တန္း ေအာင္ခဲ့တာ၊ တကၠသိုလ္ဘဲြ႕ရခဲ့တာ လက္ခ်ဳိးေရလို႔ ရႏိုင္မယ္ ထင္တယ္။ တကယ္လို႔မ်ား အဲဒီလို ကန္႔သတ္ခဲ့ရင္ေတာင္ တကယ္ေတာ္သူမ်ားကို ဘဲြ႕တစ္ခုခုေပး ဖန္တီးလို႔ေကာ မရႏိုင္ေပဘူးလား။ ဦးေငြကိုင္ ဘဲြ႕မရပါ။ ေရႊမန္းတင္ေမာင္ ဆယ္တန္းေအာင္ရဲ႕လား။ ဘိုကေလးတင့္ေအာင္ရဲ႕ ပညာအရည္အခ်င္းေတာ့ က်ေနာ္ မသိပါ။ သိစရာလည္း မလိုအပ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေတာ္က ဦးေငြကိုင္၊ ေရႊမန္းတင္ေမာင္တို႔ကို အလကၤာေက်ာ္စြာဘဲြ႕ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ၾကပါသည္။

အဲဒီသင္႐ိုးေရးခဲ့တဲ့ လူႀကီးေတြထဲမွာ စိန္ေအာင္မင္း၊ ဗိုလ္ကေလး တင့္ေအာင္၊ ဂီတလုင္ ေမာင္ကိုကို၊ ပန္းခ်ီဦးဉာဏ္ရွိန္တို႔လို ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ပါ၀င္ခဲ့တယ္ ဆိုသတဲ့။ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ အျခားက ေက်ာင္းေတြကို မေလ့လာခဲ့ဘူးတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဥေပကၡာ ျပဳခဲ့တာလား၊ ႐ိုးရာ႐ိုးရာဆိုတာကို သိပ္ေဇာင္းေပးလြန္း ခဲ့သလား၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ အႏုပညာသမားနဲ႔ ပညာသင္ၾကားေရး ဆိုတာအေပၚ တကယ့္ကို နားမလည္ ခဲ့တာလား၊ တြင္းတစ္က ဒါဆို က်ဳပ္တို႔လည္း ဒါဘဲလို႔ လုပ္ခဲ့တာလား ဆိုတာ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ပဲ သိၾကပါမည္။ ဘာရည္ရြယ္ခဲ့သလဲ က်ဳပ္ေတာ့နားမလည္ပါ။

ေနာက္ ထူးဆန္းတာက က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးက ဦးေမာင္ေမာင္ခိုင္ (ဗိုလ္မွဴး)၊ ေမာ္ကြန္းထိန္းက ဦးေသာင္းထိုက္ (ဗိုလ္ႀကီး) ပါ။ အႏုပညာေက်ာင္းမွာ လာအုပ္ခ်ဳပ္တာ စစ္တပ္က လာတဲ့သူေတြ။ က်ဳပ္တို႔ ဒု၀န္ႀကီးက ထီလာစစ္သူ ဦးမ်ဳိးညြန္႔ (သူက စစ္သား၊ ကဗ်ာဆရာ)၊ ဝန္ႀကီးက ဦးေအာင္စန္း (စစ္သား၊ လူပံုစံက ေဟာင္ေကာင္ လူၾကမ္း ကၽြဲႀကီးနဲ႔တူၿပီး ယဥ္ေက်းမႈေတာ့ နားလည္ပံုရသည္) ဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း စစ္သားေတြ ျဖစ္တာ သိပ္မထူးဆန္းသလိုပါ။ အဲဒီ ဦးေမာင္ေမာင္ခိုင္ ေက်ာင္းထြက္ခါနီးေတာ့ ေက်ာင္းကို အမွတ္တရ ျဖစ္ေအာင္ တစ္ခုခုလုပ္ေပးခဲ့မယ္ ဆိုၿပီး ဘာလုပ္သလဲဆိုေတာ့ လယ္ကြက္ေတြကို အေသအခ်ာ ညိႇၿပီး ေက်ာင္းဝင္းလုပ္ထားရတဲ့ ေျမကို တခါျပန္ ထည္ထိုး လယ္စိုက္ခိုင္းခဲ့သတဲ့။ ဒါလည္း အမွတ္တရပါဘဲ။

ေက်ာင္းရဲ႕ အေရွ႕ တည့္တည့္ ထြက္ရင္ ၿဂိဳလ္တုဆက္သြယ္ေရး စခန္းက စေလာင္းဖံုးေတြ ခ်ထားတဲ့ ဝင္းႀကီးရွိၿပီး ေျမာက္ကိုလားရင္ ေတာင္-ေျမာက္လမ္းဆံုကို ေရာက္္သတဲ့။ ေတာင္ဖက္ကို သြားရင္ က်ဳပ္တို႔ ဂ်ပိုးထိုးေနၾက ေတာင္ရပ္ကြက္ႀကီး ရွိသတဲ့။

က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းနီးနီး ဆိုင္ဆိုလို႔ေတာ့ အမွတ္တရ ေက်ာင္း ညာဖက္ေထာင့္မွာ ယိုင္နဲ႔နဲ႔ အသုပ္ဆိုင္ေလး ရွိတယ္။ ေနာက္ အဲဒီကေန ေတာင္ဖက္ကို ဆက္သြားရင္ စိုင္းထီးဆိုင္ သီခ်င္းေတြ တေနကုန္ လွည့္ဖြင့္တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္၊ ဒါက က်ဳပ္တို႔ တေနကုန္ ေက်ာက္ခ်တဲ့ ေနရာတစ္ခုေပါ့။ အဲဒီ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထူးထူးျခားျခား မွတ္မိေနတာက က်ဳပ္တို႔ ထက္ စီနီယာ အတန္းက တစ္ေယာက္ေပါ့။ သူက ေက်ာင္းလာတယ္ အဲဒီဆိုင္မွာ တေနကုန္ထိုင္ၿပီး တေနရာရာကို ေငးရင္ေငး၊ တစ္ခုခုကို စဥ္းစားရင္ စဥ္းစားေနတဲ့သူ။ က်ဳပ္အထင္ သူက ကဗ်ာသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိုလည္း က်ဳပ္တို႔ မေႏွာက္ယွက္ၾကသလို၊ သူကလည္း ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရွိတယ္လို႔ကို ထင္မည္ မဟုတ္ပါ။

အေနာက္ဖက္ကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ ညည အရွိန္ကုန္ေအာင္ ေသာက္ခဲ့တဲ့ ေနရာ ရွိသတဲ့။ အဲဒီဆိုင္က က်ဳပ္တို႔ ဆရာအတြက္ အခ်ိန္မေရြး လစ္ပိုပုလင္းေတြ ေရာင္းေပးေနၾကပါ (လစ္ပိုပုလင္းထဲ အရက္ထည့္ၿပီး အဲသည့္တုန္းကေတာ့ တေဂၚတဖုံး၊ အရက္ငါးက်ပ္ဖိုး လစ္ပိုတစ္ဖံုး)။ ဆရာက အရက္စဲြေနၿပီဆိုေတာ့ ေန႔ဖက္ပါ ေသာက္တယ္။ အခုေတာ့ လစ္ပိုဝယ္ေပးရတဲ့ က်ဳပ္တို႔ ခ်စ္တဲ့ဆရာလည္း ဆံုးရွာၿပီ၊ အဲဒီ အရည္ေတြေၾကာင့္ေပါ့။

အဲဒီဆရာက က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းသားေတြဖက္က အျမဲရပ္တည္ခဲ့တယ္။ သူ႔ပန္းခ်ီမွာလည္း ေတာ္သလို၊ အဂၤလိပ္စာလည္း အလြန္ေတာ္တယ္ ၾကားခဲ့ဘူးတယ္။ က်ဳပ္တို႔ေတာ့ သူ႔အတန္းမွာ မသင္ခဲ့ရေပမယ့္ သူ႕က အၿမဲမွန္မွန္ကန္ကန္ ရွိတယ္ဆိုတဲ့သူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ႕ကို ခ်စ္ခဲ့ၾကတာပါ။ သူနဲ႔ ေမာ္ဒန္ေတြ၊ ပို႔စ္ေတြ စကားေျပာလို႔ ရတယ္။ သူ႕ကို ေထာက္စရာက ေက်ာင္းခ်ိန္မေရွာင္ ေသာက္ခဲ့တဲ့အမႈပါ။ သူ႕ရဲ႕ မွန္မွန္ကန္ကန္ ရပ္တည္မႈေၾကာင့္လည္း ေက်ာင္းမွာ ၾကာၾကာမခံခဲ့ပါ။ အဲဒီေက်ာင္းအတြက္ က်ဳပ္တို႔ စတက္တဲ့ႏွစ္က ပထမဦးဆံုး စာေမးပဲြ ေအာင္ခ်က္အနည္းဆံုး ႏွစ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ႏွစ္ ေက်ာင္းဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ဝန္ႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ဆံုပဲြမွာ ဝန္ႀကီးက ဘာေၾကာင့္ ဒီႏွစ္က အက်မ်ားလည္း ေမးေတာ့ သူတစ္ေယာက္ဘဲ ထေျဖတာ အဲဒါ မိုင္နာ ဘာသာရပ္မ်ားေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါလို႔ ထေျဖသတဲ့။ ဒါကို ဝန္ႀကီးစိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးနဲ႔ ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ ၿပီးမွ ေတြ႕မယ္လို႔ ဆိုသတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ားေက်ာင္းမွာ စာဆက္မသင္နဲ႔၊ ဝန္ႀကီး႐ံုးမွာ လုပ္ဖို႔ သူ႕ကို ပိုစတင္ေရြ႕သတဲ့။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္စာမသင္ရရင္ ဘယ္မွာမွ မလုပ္ဘူးလို႔ ေျပာၿပီး ေနာက္ဆံုး အလုပ္က ထြက္သြားတယ္။

က်ဳပ္တို႔ေက်ာင္းထဲ မလည္း ခမ္းခမ္းနားနား ကင္တင္းန္ႀကီး တစ္ခု ရွိသတဲ့။ သြပ္မိုး၊ ထရံကာ တဲအႀကီးစားႀကီးပါ။ မ်ားမ်ားစားစားေတာ့ မွာစရာမရွိပါဘူး။ တခါလာ အီၾကာေကြး၊ အသုပ္၊ ေပါက္စီနဲ႔ မာထန္ထန္ မ်က္ႏွာထားေတြနဲ႔ အေရာင္းစာေရး ႏွစ္ေယာက္၊ အသက္မျပည့္တဲ့ စားပဲြထိုး သံုးေယာက္ ေလာက္ရွိမယ္။ ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ လယ္ကြင္း၊ ကိုင္းေတာေတြဘဲ ေတြ႕ရပါမယ္။ ဘယ္ေလာက္ မ်က္စိပဒါသ ျဖစ္ၾကရပါသလဲ။

ေက်ာင္း အေနာက္ယြန္းယြန္း တာလမ္းမႀကီးဆီကို ဆက္သြားရင္ က်ဳပ္တို႔စတည္းခ်ရာ (ဇရပ္ ႏွစ္ေဆာင္) ေယာက်္ားေလးေဆာင္ကို ေရာက္ႏိုင္တယ္။ အဲဒါနဲ႔တဲြလ်က္ စားဖိုေဆာင္ တစ္လံုးနဲ႔၊ ေရခ်ဳိး႐ံုတစ္ခုရွိတယ္။ အေရွ႕ဖက္မွာ ေလသာေဆာင္လို ေဘးကအကာမပါတဲ့ ႏြားတဲလိုဟာမ်ဳိး ရွိတယ္။

အဲဒီကို ေရာက္ဖို႔ဆို မိုးတြင္းဆို ဗြတ္ေတာကို ျဖတ္ဖို႔ သိုင္းတတ္မွ၊ ေႏြေပါက္ၿပီးဆို ဖိနပ္ေကာင္းေကာင္း ပါမွ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္သတဲ့။ အဲဒီလမ္းကို က်ဳပ္တို႔ ခေရာင္းလမ္းလို႔ နံမယ္ေပးထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ဝန္ႀကီးဌာနကို မီးရထားဝန္ႀကီး ဦးဝင္းစိန္ ေျပာင္းတာဝန္ယူေတာ့ ေက်ာင္းထိပ္ မုခ္ဦးကေန အေဆာင္အထိ က်ဳပ္တို႔ဝန္ႀကီးက မီးရထားလမ္း ေဖာက္ေပးမယ္လို႔ အခ်င္းခ်င္း ေနာက္က်သတဲ့။ က်ဳပ္တို႔ ေျပာင္းသြားတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး မထြက္ခင္ ေက်းဇူးျပဳခဲ့တဲ့ႏွစ္ကဆို ေက်ာင္းနဲ႔ အေဆာင္ၾကား ဆက္သြယ္ေရးက အဆိုးဆံုးျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

အေဆာင္မွာ က်ဳပ္တို႔ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြေတြက ယင္ေကာင္နဲ႔ ျခင္ေတြပါ။ သူတို႔အတြက္လည္း ကြင္းေခါင္ေခါင္မွာ ဒီေနရာက အိုေအစစ္ေလးေပါ့။ ေခါင္မိုးေတြက ၾကားက ထပ္ခုိး ထည့္ထားေပမယ့္ အပင္မရွိ ကြင္းေခါင္ေခါင္ဆိုေတာ့ ေႏြဆို ကၽြတ္ေနေအာင္ ပူၿပီး၊ မိုးဆို တၿဗဲၿဗဲနဲ႔ ဘာသံမွ မၾကားရေတာ့ဘူး။ အေဆာင္က ယာယီေဆာင္ဆိုေတာ့ စစ္ဘားတိုက္လို ကုတင္ေတြ ဟိုဖက္ဒီဖက္ ႏွစ္တန္းစီထားတယ္။ ဘယ္သူဘာလုပ္လုပ္ အကုန္သိတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က အမ်ဳိးသမီးေဆာင္ကေတာ့ ခ်င္းေခ်ာင္းျခံမွာဘဲ က်န္ခဲ့ေသးတယ္။)

ဒါေပမယ့္ အဲဒီက က်ဳပ္တို႔ဘဝကို က်ဳပ္တို႔ အေပ်ာ္သားပါ။ ပတၱလားတီးတဲ့ေကာင္ တီးတယ္၊ ေဆာင္းေဘာက္ မဝယ္ႏိုင္လို႔ ေရအိုးထဲ စပီကာထည့္ၿပီး ဖြင့္တဲ့ေကာင္က ဖြင့္တယ္။ ျခင္ေထာင္ကို ကုလားကာ လုပ္ၿပီး ဇာတ္ထြက္တဲ့ေကာင္က ထြက္တယ္။ ေရပံုးကို ေမွာက္ခံုေမွာက္ၿပီး ဗံုလုပ္တီးတဲ့လူက တီးတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာေတြ ေပါေတာ့ ကပ္ထူျပားမွာ ဖဲခ်ပ္လုပ္ၿပီး ဖဲ႐ုိက္တဲ့လူ ႐ိုက္တယ္။ ပန္းခ်ီေရးတဲ့ေကာင္ေတြ ထြက္လာသမွ် လက္ရာေတြက လယ္ကြင္း၊ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ ယင္ေကာင္နဲ႔ ကိုင္းေတာေတြဘဲ ထြက္ထြက္လာတယ္။ တခါတခါေတာ့ တာလမ္းမႀကီး ပါလာတက္ပါတယ္။

အေဆာင္မွာ က်ဳပ္တို႔ ေဘာ္ေဘာ္ မမေတြလည္း ရွိတယ္။ သူတို႔က သီခ်င္းေလးညီးလိုက္၊ ႏွစ္ပါးသြားေလး ပါးစပ္က ထြက္ၿပီး ဆံပင္ညႇပ္ေပးတတ္တယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဘိုင္ေကာင္ေတြ ဆိုေတာ့ ဆံပင္ညႇပ္စရာ ရွိရင္ သူတို႔ဆီဘဲ ေျပးၾကတယ္။ အခ်ဳိ႕သူတို႔နဲ႔ နာမည္ထြက္တာေတာ့ ရွိသတဲ့။ က်ဳပ္ေတာ့ လက္ေတြ႕ မႀကံဳခဲ့ရလို႔ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္သေဘာမက်တာက သူတို႔ကို အၿမဲအႏိုင္က်င့္တဲ့သူ တခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ရတယ္။ သူတို႔ အိမ္က ပို႔လာတဲ့ အေျခာက္အျခမ္း၊ အေၾကာ္အေလွာ္ဆိုလည္း အဲဒီေကာင္ေတြ သမလို႔ အျမဲကုန္တယ္။

က်ဳပ္တို႔ၾကားမွာ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတဲ့အခ်က္က အခ်င္းခ်င္း အေပၚ သိတက္ၾကတာပါ။ အမ်ားစုက နယ္က လာၾကၿပီး သည္ပညာေတြကို ႐ူး႐ူးမူးမူးရွိၾကတာ ဆိုေတာ့့ မျပည့္စံုတာေတြက မ်ားၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ကလည္း အိမ္က သေဘာမတူဘူး၊ သည္အလုပ္ေတြက ဘယ္လိုမွ ႀကီးပြားမယ့္ အလုပ္မ်ဳိး မဟုတ္၊ ဖတ္ခြက္စား အလုပ္လို႔ ဆိုၾကသတဲ့။ သူတို႔ကို ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေကာင္ေတြက ျပန္ၾကည့္ၾကတယ္။ အခ်ဳိ႕ ေက်ာင္း မေရာက္ခင္ ကတည္းက လုပ္ငန္းဝင္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြက သူတို႔ ရွဲဒိုးေရးလို႔ ရသမွ် သည္မွာ အကုန္ လာမွ်ၾကတယ္။ မရတဲ့အခါလည္း အေဆာင္သား မဟုတ္ရင္ အေဆာင္သား ေဝစုထဲက ျပန္မွ်ၾကရတယ္။ အဲဒါ ခ်စ္စရာေတြေပါ့။

အဲဒီမွာ အားလံုးလိုလိုက ခပ္ေဂါက္ေဂါက္ေတြႀကီးဘဲ။ မိန္းမ၊ ေယာက်္ား မူမတည္ဘူး။ တခ်ဳိ႕ လမ္းသြားရင္းနဲ႔ ဆိုင္းတီးတဲ့ေကာင္ ရွိသလို၊ လမ္းေတြ႕ႏႈတ္ဆက္ရင္ ဇာတ္ထိုးသလို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ ရွိသတဲ့။ သူ႔ဖာသာသူ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ကဗ်ာရြတ္၊ သီခ်င္းစပ္ေနတဲ့ သူ၊ တခုခု စဥ္းစားရင္း အၾကံရလို႔ ထေအာ္တဲ့ လူမ်ဳိးလည္း ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းခန္းထဲ ေရာက္ရင္ေတာ့ အားလံုးက ကိုယ့္စ်ာန္နဲ႔ကိုယ္ ခပ္ၿငိမ္ၿငိမ္ ပါဘဲ။ အနည္းဆံုး မိုင္နာဘာသာရပ္မွာ စိတ္မဝင္းစားရင္ေတာင္ ကိုယ့္စပ္ခ်င္တဲ့ ကဗ်ာ၊ စာ၊ ကိုယ္ေရးခ်င္တဲ့ ပံုကို ကုန္းေရးေနေတာ့ တာပဲ။

က်ဳပ္တို႔ ေမဂ်ာ ပထမႏွစ္တန္းက လူ ၄၀ေက်ာ္ ရွိတယ္။ လက္ေတြ႕ဆဲြရတဲ့ ေန႔တေန႔ ညေနပိုင္းမွာ သက္ၿငိမ္ ေရးခိုင္းေတာ့ ေရးရမယ့္ပစၥည္းေတြကို အလယ္က စတိတ္ခံုေပၚ တင္ထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အဲဒီေန႔ လက္ေတြ႕ ေရးရတဲ့အခန္းက ေတာင္ေျမာက္ အလ်ားလိုက္ ရွိၿပီး ေတာင္ဖက္မွာ စတိတ္ခံု ရွိတယ္။ ဆရာက ဒီေန႔ အတန္းထဲမွာ ဘာထူးျခားလဲလို႔ အားလံုးကို ေမးတယ္။ တစ္ေယာက္မွ မေျဖႏိုင္ၾကဘူး။ ဆရာက အတန္းရဲ႕ ညာဖက္ျခမ္းကို ၾကည့္ပါလို႔ ထပ္ေျပာတယ္။ တစ္ေယာက္မွ မသိၾကဘူး။

ဒါနဲ႔ အခုေနက ဘယ္ဘက္က ထိုးလဲလို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စာသင္ေဆာင္ရဲ႕ ညာဖက္ကေန က်ေနတယ္လို႔ ျပန္ေျဖၾကတယ္။ ဒါဆို အဲဒီဖက္ျခမ္းက ေက်ာင္းသားေတြ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီဖက္ကပ္ေနၾကတာလဲလို႔ ထပ္ေမးမွ အားလံုး သိၾကတယ္။ အဲဒီအျခမ္းမွာ ေက်ာင္းသား ၄၀ ထဲက ၁၅ ေယာက္ေလာက္က ဘယ္သန္ေတြႀကီးဘဲ ျဖစ္ေနၾကလို႔ပါ။ ပန္းခ်ီဆဲြရင္ အလင္းေရာင္နဲ႔ ဆဲြတဲ့လက္က ေျပာင္းျပန္ရွိေနမွ ဆဲြရတာက သင့္ေတာ္မွာ မို႔လို႔ပါ။ ထူးထူးျခားျခား ဘယ္သန္ ၁၅ ေယာက္ေလာက္ အခုလို တေနရာထဲ ဆံုဖို႔ မလြယ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး ၿပံဳးမိၾကတယ္။

တရက္ ခႏၶာေဗဒ သင္တဲ့ အခ်ိန္ ဆရာက လူအခ်ဳိးအစား က်က်နနေရးႏိုင္ဖို႔ အ႐ိုးကစၿပီး အေၾကာ၊ အသားျဖည့္၊ ၿပီးမွ အက်ႌဝတ္ေပးရတယ္လို႔ ရွင္းျပရင္းဆဲြေနတဲ့ အခ်ိန္ အသားျဖည့္တဲ့အဆင့္ ေရးျပေနခ်ိန္ တျခားေမဂ်ာက ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ဝင္လာၿပီး က်မေမာ္ဒယ္ ထိုင္ေပးမယ္လို႔ ေျပာတယ့္။ ဆရာကလည္း ခပ္ငယ္ငယ္ဆိုေတာ့ သူ႕ကို ဘာေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ ဆရာက ငယ္ေပမယ့္ နည္းနည္း စကားေျပာ မာေတာ့ သူ႕အခ်ိန္ဆို ေက်ာင္းသားေတြ သိပ္မလႈပ္ရဲၾကဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာေရးေနတဲ့ သူမေနာက္ေက်ာက ပံုကို ေမးေငါ့ျပၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူက က်မ ေမာ္ဒယ္လုပ္ေပးရတာ အရမ္းဝါသနာပါတယ္လို႔ ထပ္ေျပာေတာ့ ေက်ာင္းသားအားလံုး သူ႕ရဲ႕ ေနာက္ကို ထပ္ၿပီး လက္ညိႇဳး ထိုးျပၾကရသတဲ့။ ဒါနဲ႔ သူမက လွည့္ၾကည့္မွ က်ဳပ္တို႔ဖက္ကို လွည့္ကို မၾကည့္ေတာ့ဘဲ လွစ္ကနဲဆို ျပန္ေျပးရေတာ့တယ္။ တခါမွ မၿပံဳးဘူးတဲ့ ဆရာ ဒီတစ္ခါေတာ့ ၿပံဳးစိစိ ျဖစ္ေနရတယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း ခပ္အုပ္အုပ္ ရယ္ၾကရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္စခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္း ဒီေနရာမွာ ျပန္ဆံုးရပါ့မယ္။ အဲဒီတုန္းက ႏွစ္ဝက္စာေမးပဲြ ေျဖတဲ့အခ်ိန္ ေရာက္လာတယ္။ အဲဒီေန႔က က်ဳပ္တို႔ လက္ေတြ႕ေရးရတဲ့ေန႔ မတ္၊ ဧၿပီ၊ ဆိုေတာ့၊ ေန႔လည္ကလည္းျဖစ္၊ ကြင္းေခါင္ေခါင္က ကြန္ကရစ္ တိုက္ထဲျဖစ္ေပမယ့္ ေခၽြးတဒီးဒီးနဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကို က်ဳပ္တို႔ သတိမရအားဘူး လက္ေတြ႕ဆဲြဖို႔ဘဲ အားလံုး အာ႐ံုရွိၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ေက်ာင္းေရွ႕မွာ အငွားကား ဆလြန္းကားတစ္စီး ရပ္လာတယ္။ အဲဒီေပၚက ဇာတ္ထဲက မင္းသမီးလို ျပင္ဆင္ထားတဲ့ အရပ္ျမင့္ျမင့္ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ေနပူထဲ လႊားလႊား လႊားလႊားနဲ႔ သူ႕ထိုင္မသိမ္းကို ကိုင္ၿပီး ကႏဲြ႕ကလ် ေလွ်ာက္လာတယ္။

အဲဒီမွာ တစ္ေယာက္က ထၿပီး ဟိုးမွာ ေႏြေခါင္ေခါင္ က်ဳပ္တို႔ စာေမးပဲြေျဖေနတာ မၾကည့္ရက္လို႔ ေရလာတိုက္တဲ့ မဏိေမခလာ နတ္သမီး ေက်ာင္းဝင္းထဲ ေရာက္လာတယ္ ဆိုေတာ့ အားလံုး ၿပံဳၿပီးၾကည့္ၾကတာေပါ့။ အရပ္က ေတာ္ေတာ္ျမင့္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသူလား မသိဘူးေဟ့ဟု ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္က ထေျပာတယ္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းမွာ ႐ုပ္ရွင္လာ႐ိုက္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျပာၾကတဲ့ အခ်ိန္ အဲဒီသူမက က်ဳပ္တို႔ အခန္းထဲကို တန္းေရာက္ လာပါေရာ။ အားလံုး မ်က္လံုးျပဴး ကုန္တယ္။ လားလား အဲဒီသူမက က်ဳပ္တို႔ အတန္းက ေက်ာင္းသား ျဖစ္ေနပါေလေရာ။

အဲဒီမွာ တစ္အားပဲြက်ကုန္ၿပီးေတာ့ ဆရာေတြက စာေမးပဲြ ျပန္ေျဖၾကဖို႔နဲ႔၊ သူ႕ကိုလည္း အဝတ္အစားလဲၿပီး စာေမးပဲြေျဖဖို႔ ေျပာပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း သူဘာလို႔ ဒီအဝတ္အစားေတြ ဝတ္လာတာလဲ ပေဟဌိေပါ့။ စာေမးခ်ိန္ၿပီးမွ က်ဳပ္တို႔ သူ႔ကို ေမးမွ ဒီေန႔ဧပရယ္ဖူးေန႔ေလ မင္းတို႔ မသိဘူးလား ဆိုသတဲ့။ ငါလည္း တစ္ခုခု ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ေအာင္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့တာလို႔ က်ဳပ္တို႔ကို ေျပာခဲ့တာ။ ဒါက က်ဳပ္ကို ဧပရယ္ဖူးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တာပါ။ ေပ်ာ္စရာတစ္ခုပါ။

က်ဳပ္အဲဒီ့ေက်ာင္း တက္စဥ္တုန္းက အခ်ဳိ႕လူေတြကို က်ဳပ္ ဘယ္ေက်ာင္းကပါလို႔ ေျပာရင္ အံ့အားတသင့္နဲ႔ ျပဴးၾကည့္ၾကၿပီး အဲဒီမွာ ဘာသာေရးစာေပေတြ သင္တာလားလို႔ ေမးတဲ့လူ ရွိသလို၊ ရွင့္လို မယဥ္ေက်းတဲ့လူက အဲဒီတကၠသိုလ္ တက္ခြင့္ရတယ္ေနာ္လို႔ ဆိုတဲ့သူက ဆိုၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕နည္းနည္း သိတဲ့သူေတြေမးတာက ေအာ္ ခင္ဗ်ားအဲဒါဆို အဆို၊ အကေတာ့ ေကာင္းေကာင္းရမွာေပါ့လို႔ ဆိုၾကသတဲ့။ က်ဳပ္လည္း က်ဳပ္ေက်ာင္း အေၾကာင္းေျပာရတိုင္း ရွင္းရလြန္းေတာ့ ေနာက္ပိုင္း ဘယ္ကဘာလို႔ က်ဳပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဒါဆို ကိုယ္ယဥ္ေက်းတာ မေက်းတာ လူမသိေတာ့ဘူးေပါ့။

က်ဳပ္ဒီေက်ာင္းက ခြါခဲ့တာ အခုဆို ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဟိုေန႔က ဧပရယ္ဖူးေန႔ ဆိုတာကို ၾကံဳရရင္း ေက်ာင္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ျပန္သတိရလို႔ အခုစာကို ေရးလိုက္ရတာပါ။ ဟိုးတေလာက က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ သိပ္ေတာ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းၾကားရတာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ သူက ပန္းခ်ီဆဲြ သိပ္ေတာ္တယ္၊ အဲဒီတုန္းတည္းက ေက်ာင္းတက္ရင္း အျပင္မွာေတာင္ ဆဲြစားေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အိမ္က ခ်ဳိ႕ငဲ့ေတာ့ သူ႕ဖာသာ သူ႕ဝင္ေငြရွာၿပီး သူ႕အမမိသားစုကို သူက ျပန္ၾကည့္႐ႈေပးေနရတဲ့သူ။ ေနာင္ႏွစ္မွာ ေက်ာင္းက ေတာ္တဲ့၊ ခ်ဳိ႕ငဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကို ဦးအုန္းေဖဆု ေပးဖို႔အစီအစဥ္ရွိတယ္လို႔ ဆိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔အားလံုး သူ႕ကို အားေပးၾကတယ္ ခင္ဗ်ားလုပ္ရင္ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

စာေမးပဲြမွာ သူအမွတ္လည္း ေကာင္းတယ္၊ လက္ေတြ႕ေရးရာမွာလည္း သူက အေကာင္းဆံုး ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ သူေမွ်ာ္မွန္းမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ေနာင္ႏွစ္ အဲဒီဆုေပးအခ်ိန္ သူမပါလားဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူ႕လို ေတာ္လည္းမေတာ္ မဆင္းလည္း မဆင္းရဲတဲ့ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ ရသြားတယ္။ သူေၾကကဲြသြားတယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း ေတာက္တေခါက္ေခါက္နဲ႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို စိတ္ဓာတ္မက်ဖို႔ ေျပာ႐ံုက လဲြလို႔ က်ဳပ္တို႔ဘာမွ မတက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ေနာက္ပိုင္း သူေက်ာင္း ဆက္မတတ္ေတာ့တာ က်ေနာ္ ထပ္ၾကားရတယ္။ အခုေနာက္ဆံုး ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနၿပီး ပန္းခ်ီဆဲြတဲ့ ေဆးေတြေတာင္ ႐ွဴတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ၾကားရတယ္။

ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ဳပ္ျမင္တာေတာ့ စိန္ေဗဒါတစ္ေယာက္ ဆံုး႐ႈံးျခင္းလား၊ စိန္ေဗဒါတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခြင့္ မရွိတာလား ဆိုတာေတာ့ က်ဳပ္မေျပာတက္ပါ။ ေနာက္ က်ဳပ္တို႔တေတြ အၿမဲပံုပံုခ်တဲ့ ကံတရားေၾကာင့္ ဆိုတာေတာ့ သည္ေနရာမွာ မဟုတ္တာေသခ်ာသည္။ ဧပရယ္ဖူးေန႔ကို ေရာက္ရင္ က်ဳပ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းကို ျမင္ေယာင္တယ္၊ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ အဲဒီ ဧပရယ္ဖူးလိုဘဲ ေတာင္ေရာက္၊ ေျမာက္ေရာက္ အေတြးမ်ားျဖင့္ က်ဳပ္တို႔ မယဥ္ေက်းေသာ ႏိုင္ငံႀကီးမွ ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္ႀကီးႏွင့္ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းမ်ား၊ ဦးဘဉာဏ္မ်ား၊ ေဒၚအမာစိန္မ်ားကို က်ဳပ္တစ္ေယာက္ တမ္းတရင္း ။

ဧၿပီလ ၃ ရက္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္

ဒမ္ဒရုိဘီယမ္သိန္းစိန္ တဲ့....ဟိ

ပင္စင္စားတစ္ဦး၏ ရင္ဖြင့္္ခံစားခ်က္ (၂)

တခါ မူဆလင္ အေရးအခင္းေတြဖန္တီးျပီး တပ္ထဲမွာ ျဖန္႔တယ္။ တပ္သားေတြမုန္းလာေတာ့မွ မူဆလင္ ဗလီေတြကို ဖ်က္ခိုင္းခဲ့တယ္။ အဆံုးစြန္ေျပာရင္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က နယ္က စစ္တပ္ေတြကို ရန္ကုန္ကို ဆင့္ေခၚတယ္။ ဗကပ ေတြကို ရန္ကုန္ကို ၀င္စီးျပီလို႔ ေျပာယင္း ေခၚလာခဲ့တာ။ တကယ္ေတာ့ အမိန္႔ကို မလြန္ဆန္ရဲလို႔ လိမ္ျပီးေခၚလာတဲ့ အထက္အမိန္႔ကို ေၾကာက္လို႔ လာခဲ့ၾကတဲ့ တပ္သားေလးေတြပါ။ ပစ္ဆိုရင္ ပစ္ရတယ္။ ဖမ္းဆိုရင္ ဖမ္းရတယ္။ သူတို႔ကလည္း နယ္ျခားမွာ ဗကပေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရတဲ့ လူေတြဆိုေတာ့ သူတို႔႔ဘက္က ဆံုးရႈံႈးရတဲ့ လူေတြလည္း ရွိမယ္။ အမွန္မဟုတ္တဲ့ အမိန္႔ေၾကာက္ရတာလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရန္ကုန္ကို ေရာက္လာတဲ့အခါ တိုက္ၾကီးေတြနဲ႔ ကားေတြ မိန္းမေခ်ာ ကေလးေတြကို ေတြ႔ရေတာ့ `ဟာ သည္ဗကပ ကေလးေတြက အေတာ္ေခ်ာတာပဲ´ အာေမဋိတ္ေတြ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီကလူေတြနဲ႔ အဆက္အစပ္ ရွိတဲ့ လူေတြကို ရန္ကုန္ကို ပို႔႔တာ မဟုတ္ဘူး။ တခါ တခ်ဳိ႕လူေတြက ေကာလာ ဟာလ ျဖန္႔ေသး တယ္။ အရုိင္းအစိုင္း ခ်င္းတပ္ကို ေခၚလာခဲ့တာ သိပ္ရုိင္းတာပဲ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ခ်င္းလူမ်ဳိးေတြ ၾကားရင္ အသဲနာၾကမွာပါဘဲ။ လန္ၾကဳတ္လုပ္ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြ ဆင္ျပီး ရန္ကုန္က ၈၈ အေရးအခင္းကို တပ္နဲ႔ ျဖိဳ ခိုင္းခဲ့ တာပဲ။ နဂိုကမွ ေရွ႕တန္းက ၀င္လာတဲ့ မလိမ္မိုးမလိမ္မာ ဆင္ကန္းေတာတိုး အရြယ္ တပ္သားေလးေတြကို အရည္ေတြ အေငြ႔႕ေတြ တုိက္ျပီး ျမိဳခိုင္းျပီး အရွိန္တက္လာေတာ့မွ အမိန္႔ေပးတဲ့ အရာရွိက မဆင္မျခင္ အထက္အမိန္႔႔ကို ေစာင့္ျပီး ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးမ်ားကို ပစ္ခ် ဖမ္းသတ္ျပီး အကုန္လံုးသိမ္းၾကံဳး ကားထဲ ဆြဲတင္ၾက ၀ရုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနၾကာရတဲ့ အဖမ္းခံ အျပစ္မဲ့တဲ့ လူငယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြ မြန္းက်ပ္ျပီး အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ေသၾကရ မေသမရွင္ ေတြကိုေတာ့ သျဂိၤဳလ္တဲ့ စက္ထဲထည့္ အေလာင္းေတြကို ထပ္ျပီး ထည့္ သျဂိၤဳလ္အေပ်ာက္ရွင္းပစ္ခဲ့ၾကတာေတြဟာ မဆလ လက္က်န္ေတြနဲ႔ လက္ပါးေစ အၾကြင္းအက်န္ေတြက ဆန္ေကာေလာက္မွ ေစာက္မနက္တဲ့ အေတြး အေခၚေတြနဲ႔ လူသားမဆန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပါဘဲ။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ အထက္အမိန္႔တိုင္းဟာ တရားသလား၊ မတရားသလား မစဥ္းစားခဲ့ၾကေတာ့ပါ။ ဒါကိုပဲ တပ္မေတာ္သာလွ်င္ အဖ တပ္မေတာ္သာလွ်င္ အမိ ဆိုျပီး ျပည္သူလူထုကို အမိအဖသဖြယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ရတယ္ဆိုတဲ့ လိမ္စဥ္ေတြကို မီဒီယာေတြထဲ ထည့္တယ္။ ကေလာင္ လက္နက္ခြဲေတြ အမ်ားၾကီးျဖန္႔က်က္ျပီး ေတာ္၏၊ မေတာ္၏လည္း မစဥ္းစား ဆင္ျခင္တံု ညံဖ်င္းတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ အင္မတန္တိမ္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြန႔ဲ႔ ကေလာ္စာေတြ ေရးၾကတယ္။ စုတ္စုတ္ႏႈတ္ႏႈတ္ကို အေၾကာင္းအရာ အရင္းမခံပဲ လူပုဂိၢဳလ္အစြဲနဲ႔ အဖြဲ႔႔ေတြကို နင္းေခ် ေရးသား ခဲ့တယ္။ ေရးတဲ့စာေတြက အႏွစ္မပါပဲ ရုန္႔ရင္းၾကမ္းတမ္းတာေတြပဲ ပါတယ္။ ခ်ီးက်ဴးတဲ့နာမည္ရ ကေလာင္ သမား တခ်ဳိိ႕ ပါ၀င္ ေရးလာၾကေတာ့ အံ့ၾသမိပါတယ္။ သံအမတ္ေဟာင္းၾကီးေတြ ေတာင္ပါတယ္။ ကေလး အဆင့္ေလာက္မွ အေတြးအေခၚမပါတဲ့ သည္စာသားေတြကို ဘာေၾကာင့္ ေရးၾကတာလဲ။ စဥ္းစားေတာ့ သူတို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္း ေတြကလည္း တပ္က ေ၀စားမွ်စား အလုပ္ေတြ ေပးထားတယ္။ တနည္းေျပာရရင္ စည္းစိမ္ စီးပြား လုပ္ခြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးေပးထားတယ္။ ေလာဘမႈိႈင္းေတြေၾကာင့္ သူတို႔ရဲ႔ အရွိေလာကမွာ ရထားတဲ့ စည္းစိမ္ေတြကို အေဟာသိကံ အျဖစ္မခံႏိုင္ၾကဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ မွားမွန္းသိတာကို ရင္မဆိုင္ရဲၾကပဲ မလိုတမာေတြ ေရးလာ ၾကေတာ့ တာပါပဲ။

ကိုလိုနီနယ္ခ်ဲ႕စနစ္ကို ျပန္ေဖာ္မယ္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစေခတ္ ေခတ္သစ္ထူေထာင္ေနခဲ့စဥ္က အသင္းအဖြဲ႔႔ ေတြရဲ႕ အမွားေတြကို ေထာက္ျပၾကမယ္။ တဆိတ္ကို တအိပ္လုပ္ေရးၾကမယ္။ ဗကပ ေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ ေရးၿပီး ဘုရားဖ်က္တာေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ေရးၿပီး ဘုရားဖ်က္တာေတြ ေစာ္ကားတာေတြကို ထည့္ေရးမယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ အဖြဲ႔႕က လြတ္လပ္ေရးယူေပးခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးေတြကို မေထာက္ မထား စြပ္ဆြဲပုတ္ခတ္ေရးမယ္။ ဖ ဆ ပ လ ေတြကိုလည္း ႏိုင္ငံေရးသမား အခ်င္းခ်င္းခြက္ေစာင္းခုတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေရးမယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားပုဂိၢၢိဳလ္ေတြကို ေရွ႕တန္းတင္တိုက္ခိုက္ၿပီး မီဒီယာ ေတြမွာ မဟုတ္မဟပ္ မ်ဳိးစံုနဲ႔ကိုးကားေရးမယ္။ ဒါဟာ သူတို႔အလုပ္ပဲ။ ၿပီးေတာ့မွ ႏိုင္ငံကို ကယ္တင္ခဲ့ရတာ အႀကိမ္ႀကိမ္ဘဲ။ ပ်က္စီးေနတဲ့ ႏိုင္ငံကို သူတို႔ကပဲ ပိုင္ရွင္အေနနဲ႔ ထူေထာင္ရတာေတြ ေရးသားမယ္။ ယခင္က ျမန္မာျပည္ယခု ျမန္မာျပည္ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတြနဲ႔ ယွဥ္တြဲျပၿပီး လမ္းတံတားဖြင့္ပြဲေတြမွာ မင္းသမီး ကေလး ေတြ ကို ေရွ႕ကတင္ ကခိုင္းၿပီး ဂုဏ္ယူေဖာ္ျပၾကမယ္။ တဆက္တည္းမွာပဲ သူတို႔ကပဲ အလွဴႀကီး အတန္းႀကီး ေတြ ကို ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ေပးေနသေယာင္ သံဃာေတာ္ေတြေရွ႕မွာ ၀ပ္သြားမယ္။ ၀တၱဳေတြကို ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္း ယင္း လွဴၾက တန္းၾကမဲ့ အလွဴ႕ရွင္ သေဌးႀကီးေတြဆီက က်ပ္သိန္းရာေထာင္တို႔ကို တဆင့္ လက္ေ၀ခံ လုပ္ မယ္။ ဂုဏ္ျပဳလက္မွတ္ေတြေပးမယ္။ ရတဲ့လူေတြကလည္း လိုင္စင္တခု ရထားတဲ့အလား မိမိတို႔အတြက္ စီးပြားျဖစ္လုပ္ငန္းေတြကို တိုးခ်ဲ႕မယ္။ သည္လက္မွတ္ေတြကို သံုးၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစီးပြား တိုးတက္လာေအာင္ လုပ္ယင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ပုလင္းတူဗူးစို႔ေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ တစတစနဲ႔ အျခားေသာ လူထုလူတန္းစား အလႊာေတြဟာလည္း ဓားမေနာက္ပိတ္ေခြး၊ ဘာမွ တိုးတက္မႈ အရွိေတာ့တဲ့ လူသားေလး ေတြ အျဖစ္နဲ႔ ၾကန္အင္လကဏာေတြ ေမွးမွိန္လာမယ္။ ဒီလိုပဲ အစြမ္းအစေတြ ငုတ္လွ်ဳိးကုန္ၾကတယ္။ ဒါေတြဟာ လူသား တဦးကို (သို႔) ျပည္သူတစ္ေယာက္ကို မသိမသာ ေအာက္တန္း ေနာက္တန္းက်ေအာင္ ဖန္တီးေပးေနတာနဲ႔ တူေနတယ္။

ဒီေတာ့ ခ်မ္းသာတဲ့လူလက္တစ္ဆုပ္စာနဲ႔ မ်ားျပားလွတဲ့ ဆင္းရဲတြင္းနစ္ၾကရတဲ့ လူတန္းစားဟာ ကြာဟ သထက္ ကြာဟ လာၾကၿပီး ေနာင္တခါ တိုင္းျပည္အတြက္ လူေတာ္လူေကာင္းေတြ ေပ်ာက္ကြယ္ရမဲ့ အေရး ေပၚေပါက္ၾကရပါေတာ့မယ္။ အလယ္အလတ္တန္းစား လို႔ေခၚတဲ့ ပညာတတ္လူတန္းစားေတြဟာ ေအာက္ဆံုး လႊႊာကို ေရာက္ေနရၿပီ မဟုတ္လား။ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္တဲ့ ေနရာမွာ ပညာတတ္ လူတန္းစား ကသာ ေရွ႕ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ လူခ်မ္းသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြေရွ႕ ခပ္႐ိုုိ႕႐ုိိုိ႕ေလး ခစားေနရတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ရွိေနၾကရၿပီး ဘာမွ စဥ္းစားေတြးေခၚ ဥာဏ္မရွိတဲ့ လူေတြရဲ႕ အေငါက္အငန္းခံ ဘ၀ကို လည္ဆင္း ေပးေနရတာ ကေတာ့ ဦးေတာ္ခ်ေနရတာကေတာ့ တိုင္းျပည္တျပည္ မတိုးတက္ မထြန္းကား ရတဲ့ အေၾကာင္း တရား တခုပါ ေနပါတယ္။ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္သင့္တဲ့ လူပုဂိၢၢိဳလ္က အာဏာရွင္က ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ေစခိုင္းတဲ့ အမိန္႔အတိုင္း လိုက္လုပ္ေနရၿပီး တခြန္းမွ ျပန္မဟႏိုင္တဲ့ ဘ၀ဟာ တိုင္းျပည္ေရွ႕ေရး မေကာင္းျခင္းရဲ႕ လကၡၡၡဏာပါဘဲ။

စစ္တပ္ဟာ သူတို႔တသက္လံုးအုပ္ခ်ဳပ္ မင္းမူႏိုင္ေအာင္ အတင္းအဓမၼ အေျခခံမူၾကမ္းကို ဆႏၵခံယူပြဲ လုပ္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့မယ္။ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ႀကိဳးနီစနစ္၊ ဗဟိုဦးစီးစနစ္ နီးပါးေလာက္ ရွိေနတဲ့ အမည္ခံ စည္းကမ္းရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ဆိုၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို အသက္သြင္းမယ္။ ဒီေတာ့ တရား၀င္ အစိုးရျဖစ္လာတာနဲ႔ ပိုၿပီးေတာင္ ရက္စက္ဖိႏွိပ္ အုပ္ခ်ဳပ္လာေတာ့မယ္။ အမည္ခံ စည္းမ်ဥ္းေတြ စာရြက္ေပၚက စည္းကမ္းေတြ စာရြက္ေပၚက တိုင္းျပည္ တိုးတက္ႀကီးပြားမႈ ဇယားေတြကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းကေန ပဥမံတပ္သား ေတြကို ခန္႔ထားျမဲထားရွိမယ္။ ပဥမံတပ္သားဆိုတာ ၾကံဖြတ္လို၊ စြမ္းအားရွင္လို မီးသတ္လို ၾကက္ေျခနီလို ေကာက္သင္းေကာက္ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ့ ရယက မယက စတဲ့ အေျခခံအင္အား ေတြျဖစ္တယ္။ သူတို႕က အေျခခံ ရပ္ကြက္ေတြ က ရပ္ကြက္တိုင္းမွာ ဧည့္စာရင္းစစ္သလို ည ည ေတြမွာ အုပ္စုလိုက္ဖြဲ႔ၿပီး အင္အား ျပမယ္။ ၿခိမ္းေျခာက္ၾကမယ္။ ဒီေတာ့ အေျခခံဥပေဒဆိုတာႀကီးက အႏွစ္မပါတဲ့ အေပၚယံ အခြံႀကီး ပဲျပန္ျဖစ္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တန္ျပန္တဲ့ လူရွိရင္ ႏွိမ္ပစ္မယ္။ တန္ျပန္တဲ့ အင္အားေတြ ႀကီးထြားလာရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တျဖစ္လဲ သမတ ဒု သမတ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီး၊ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ေတြက ျပန္လည္ အာဏာသိမ္း ဦးမယ္။ ဒါေတြကို ျပည္သူ႔လႊႊတ္ေတာ္မွာပဲ မဲခြဲဦးေတာ့ တပ္ကလႊႊတ္ထားတဲ့ အမတ္ ၂၅ % ပါၿပီးသား လႊႊတ္ေတာ္မွာ မဲခြဲရင္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မွန္ကန္တဲ့ ဘက္က မဲခြဲႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို ဆန္႔က်င္မႈ ျပဳတဲ့ က်န္တဲ့ အမတ္ေတြကို ပုဒ္မအမ်ဳိးမ်ဳိးတပ္ၿပီး ထိန္းသိမ္း ဖမ္းဆီးဦးမယ္။ သည္ေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ၾကရတဲ့ အမတ္ ေတြရဲ႕ အသက္အိုးအိမ္ေတြကို ဘယ္လို အာမခံမလဲ။ အမတ္ေတြ မဲရသြားတဲ့ ၿမိဳ႕နယ္ရပ္ကြက္ေတြ ကေရာ အာမခံ ခ်က္ေပးၾကမလား။ မျဖစ္ေရးခ်ပါဘဲ။ သူတို႔႔ေျပာတဲ့ ျပည္နယ္တို႔ ဘာတို႔ ညာတို႔မွာလဲ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဖက္က လူေတြဟာ ဘယ္နည္းနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တပ္က လူေတြ တျဖစ္လဲ အထူးပညာရွိ ေတြလို ျပန္ကိုင္ခိုင္းမွာပဲ။ SB လို အဖြဲ႔ေတြကို ဘယ္သူက ကိုင္မလဲ ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာလည္း သူတို႔အလိုက် အခါအခြင့္ ေပးထားတဲ့ စစ္မႈႈထမ္းေဟာင္းေတြ ဆက္ရွိ ေနဦးမွာပဲ။ ဒါေတြဟာ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးတဲ့ တိုင္ေအာင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အမတ္ေလာင္းေတြ အတြက္ ဘာမွ ေရေရရာရာ လုပ္ႏိုင္စြမ္းမရွိတဲ့ အရာေတြ ပါပဲ။

ျပည္သူက ယံုၾကည္လို႔ ေရြးေကာက္လိုက္တဲ့ အမတ္ေတြဟာ ကိုယ္ၿမိဳ႕နယ္က ျပည္သူေတြကို ဘယ္လို ကိုယ္စားျပဳမလဲ။ ျပည္သူေတြ လိုအပ္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြ ေတာင္းေပးမွာလား။ ၿမိဳ႕နယ္ျပည္သူထဲက အခြင့္ အေရးကို တင္ျပၿပီး ေတာင္းတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ျပန္ဖမ္းမွာလား။ အေၾကာက္တရားနဲ႔ ေျခာက္ ထားဦး မွာလား။ ဒါျဖင့္ရင္ ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခုမွာ ယိုယြင္းေနတာေတြကို ၿမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြ လုပ္ခ်င္ရင္ လႊႊတ္ေတာ္မွာ တင္ျပရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ လႊႊတ္ေတာ္အမတ္ကိုယ္တိုင္က ဘယ္ေလာက္မ်ား အာဏာရွိ ပါသလဲ။ သူေရာ တင္ျပရဲမလား။ စတာေတြဟာ ဒီမိုကေရစီမက်တဲ့ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႀကီးက ေပၚေပါက္ လာမဲ့ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ အႏွစ္သာရေတြ ပါပဲ။ ဘယ္လို ဒီမိုကေရစီ အခြင့္အေရးေတြကို ေပးမွာလဲ။ တခုခုကို ေလွ်ာက္ခ်င္ရင္ တခုခုကို တိုးတက္ခ်င္လို႔ စာၾကည့္တိုက္ ကေလးေတြ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဖြင့္ခ်င္ရင္ အားကစား ခန္းမေလးေတြကို ဖြင့္ခ်င္ရင္ ရယက ကို တင္ျပရဦးမွာလား မယက ဆီေရာ တင္ျပရဦးမလား တခုခုကို ေလွ်ာက္တိုင္း ႀကိဳးနီစနစ္ရဲ႕ အကန္႔႔တိုင္းကို ျဖတ္ၾကရၿပီး အကန္႔႔တိုင္းျဖစ္တိုင္း တန္စိုး လက္ေဆာင္ေတြ ေပးရဦး မွာလား။ အမ်ဳိးသားကဒ္ေဆာင္ထားရက္နဲ႔ ဘယ္သြားသြား ရပါ့မလား။ သြားတဲ့ ေနရာတိုင္းက အာဏာရွင္ တိုင္းကို ျပရဦးမွာလား။ အစစ္ေဆးခံရဦးမွာလား။ ကိုယ္ျပည္ထဲ ကိုယ့္အမ်ဳိးဆီ သြားအိပ္ရာမွာ ညပိုင္းမွာ သန္ေကာင္စာရင္း စစ္တာမ်ဳိးလို လူအုပ္စုနဲ႔၀ိုင္းၿပီး တံခါးေခါက္တာ မ်ဳိးေတြ ရွိဦးမလား။ တကယ္ ေတာ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဥပေဒ ဆိုတာရွိတယ္။ ဥပေဒ ျပင္ပကို ေရာက္ေနတဲ့ လူေတြကိုသာ ဥပေဒ ဘက္ေတာ္သား ရဲေတြက မွန္မွန္ကန္ကန္ ေစာင့္ေရွာက္စစ္ေဆးဖို႔ တရားဥပေဒ ရင္ဆိုင္ရရင္ တရားခြင္သြားဖို႔ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ ငွားရမ္းခြင့္ မွန္ကန္တဲ့ တရားစီရင္ေရး စာအုပ္ေတြသာ ရွိသင့္ၿပီး မမွန္မကန္နဲ႔ ဥပေဒနဲ႔ အၾကံဳးမ၀င္တဲ့ လူမိုက္လို အဖြဲ႕ေတြက အိမ္တအိမ္ကို ၀ရမ္းမပါပဲ စစ္ေဆးတာတို႔ ေငါက္ငမ္းတာ တို႔ ဖမ္းဆီးတာတို႔ မလိုရင္ မလိုသလို ညွင္းဆဲတာတို႔ ရွိလာဦးမွာလား။ ေန႔စဥ္ ေနရတဲ့ ဘ၀မွာ တရားဥပေဒရဲ႕ ရင္ခြင္ေအာက္မွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေနႏိုင္ခြင့္ ရပါ့မလား။ အျမဲတမ္း ဗိုလ္က်စိုးမိုးတဲ့ ခုလို ရပ္ကြက္ ရယက လူႀကီးနဲ႔ စြမ္းအားရွင္ ၾကံဖြံ႔နဲ႔ မီးသတ္၊ ၾကက္ေျခနီ အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ႔ ေတြ စုေပါင္းၿပီး အိမ္ေတြကို ခြဲတမ္းနဲ႔ ဗိုလ္က်ခဲ့ရင္ တရားဥပေဒအရ တိုင္တမ္းခြင့္ ရပါသလား။ တရားသူၾကီးမ်ားကေရာ ယခုကဲ့သို႔ မိုးေပၚက က်လာတဲ့ အမိန္႔ေတြ နာခံျပီး တရားခံ မဟုတ္သူကို တရားခံ လုပ္ဦးမွာလား။ ဒါေတြဟာ ေနာင္လာမဲ့ စည္းကမ္းရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ မရွင္းလင္းတဲ့ အႏွစ္မပါတဲ့ ဟာကြက္ေတြ ရွိတဲ့ အရာေတြပါပဲ။ ယံုၾကည္ဖို႔႔ ခက္လွတဲ့ စည္းကမ္းရွိတဲ့ ဒီမိုကေရစီပါ။

ဒါနဲ႔႔ တဆက္တည္းေျပာရရင္ က်ေနာ္တို႔ငယ္စဥ္က ေနရတဲ့ ဘ၀ေလး ေတြကို စဥ္းစားမိရင္း တမ္းတ မိခဲ့ပါတယ္။ ပညာေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ လူမႈ ပတ္၀န္းက်င္ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ပြဲလမ္းသဘင္ မ်ားႏွင့္ အသင္းအဖြဲ႕ငယ္ႏွင့္ သမဂၢ အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အထက္ေဖာ္ျပပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို သင့္ သေလာက္ တင္ျပရရင္ မွတ္မိသေလာက္ က်ေနာ္တို႔ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ဘ၀ (၁၉၅၀ မွ ၁၉၆၂ ထိ) ဟာ ရိုးရွင္းျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆင္းရဲတဲ့ လူကလည္း ဆင္းရဲတဲ့ အေလ်ာက္ ခ်မ္းသာတဲ့ လူကလည္း ခ်မ္းသာတဲ့ အေလ်ာက္ တရားဥပေဒ ေဘာင္ေအာက္ ေနၾကရေတာ့ ေဘးကင္းရန္ကြာတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ သူခိုးရွိရင္ ရဲကဖမ္းမွာပဲ။ဒါေပမဲ့ ေကာင္းတဲ့လူကိုေတာ့ ဘယ္ရဲကမွ ဘယ္ လူရမ္းကားမွ မေစာ္ကားရဲၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ တရားဥပေဒ ရွိေနတာကိုး။ ရပ္ရြာ၊ ရပ္ကြက္ လူႀကီးကလည္း ရပ္ရြာကပဲ တည္ၾကည္တဲ့ ရုိေသေလးစားေလာက္တဲ့ လူကို ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သား ေတြ အႀကိဳက္ တင္ေျမွာက္ ထား ၾကရေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ေကာက္က်စ္တဲ့ လူသိပ္မပါဘူး။ အာဏာသိပ္မျပဘူး။ ရပ္ေရး ရြာေရးက အစ ကိုယ္က်ဳိးလည္း မဖက္တဲ့ လူမ်ဳိးက မ်ားပါတယ္။

ပညာေရးမွာလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း၊ အထက္တန္းေတြ ဆင့္ကဲဆင့္ကဲ တက္လာရေပမဲ့ က်ဴရွင္ရယ္လို႔လည္း သိပ္မရွိပါဘူး။ က်ဴရွင္ယူတဲ့လူ နည္းပါတယ္။ နည္းရတဲ့ အေၾကာင္း ကလည္း သင္ၾကားေပးတဲ့ ဆရာေတြက ကိုယ္က်ဳိးမဖက္ စာလည္းသင္ေပးတယ္။ လူမႈေရးလည္း သင္ေပး တယ္။ တပည့္အေပၚ သားသမီးလို ဆက္ဆံခဲ့ၾကတယ္။ သည္ေတာ့ဆရာဆိုရင္ တပည့္ေတြက ခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသခဲ့ၾကတယ္။ ယခုတိုင္ က်ေနာ္တို႔ ဆရာကိုေတြ႕ရင္ မိရင္းဖရင္း ကို ေပ်ာ္ရႊင္ၾကရပါတယ္။ အဲသည္ ေခတ္ဟာ ဆရာတပည့္ ရုိးသားၾကတယ္။ ေငြကိုမၾကည့္ပါဘူး။ လူသားခ်င္း ဆက္ဆံတာပဲ အေလးထား တယ္။ အဲသည္ေခတ္က ဆရာေတြဟာ ရတဲ့လစာ ၁၂၆ က်ပ္ ၁၈၅ က်ပ္ စတဲ့ လစာေတြနဲ႔ ေလာက္ၾက တယ္။ ဒါေတြကလည္း ဆရာေတြ ေအာက္တန္းမက်ခဲ့ရပါဘူး။ မွန္ကန္တဲ့ ေခတ္ေအာက္မွာ ေနရစားရေတာ့ ပညာေရးမွာလည္း ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ အတန္းထဲမွာ ေမာ္နီတာ တေယာက္ကို အတန္းဆရာက ခန္႔ေပးထား တတ္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြလိုအပ္ခ်က္ ရွိရင္ တင္ျပပိုင္ခြင့္ ေပးထားတယ္။ ညီညီညြတ္ညြတ္ နဲ႔ အတန္း သာယာေရး ေက်ာင္းသာယာေရး ကို ညီညာဖ်ဖ် လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ယခုေခတ္လို အတန္းထဲမွ ၾကံ႕ခိုင္ ဖြံ႕ၿဖိဳး ေရး အသင္း၀င္ရတာတို႔၊ အတန္းထဲမွာ ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ရတာတို႔မရွိပါ။ ၾကံ႕ခိုင္ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးမ၀င္ရင္ အတန္း ခ်မယ္ ေက်ာင္းထုတ္မယ္။ ဒါေတြမရွိပါ။ `သည္ကေလး စာရိတၱေကာင္းရဲ႕လား၊ ပညာေကာင္းရဲ႕လား၊ လူမႈေရး စိတ္ဓာတ္ရွိရဲ႕လား´ ဒါေတြ ပဲ တကိုယ္ရည္ အရည္အခ်င္းေပၚမူတည္ၿပီး ေက်ာင္းက ေျမွာက္စားတယ္။

သူငယ္အခ်င္းခ်င္း ၾကား ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။ မေစာ္ကားၾကဘူး။ ဆရာေတြ အပိုင္းကလည္း အထက္ အာဏာပိုင္ ညႊန္ၾကားခ်က္ အပိုေတြ မရွိတဲ့ အတြက္ ဆရာပီပီသသ အလုပ္ကို လုပ္ၿပီး ေက်ာင္းသားရဲ႕ ေလးစားၾကည္ညိဳမႈကို ခံစားၾကရတယ္။ တပည့္ ၾကည္ညိဳသေလာက္ သည္ဆရာဟာ ဆရာပီသ ခဲ့ၾကတာ ပါပဲ။ အထက္အမိန္႔ေပး ေစခိုင္းလို႔ မဟုတ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ အေစာင့္ခ်ခံရတာတို႔ စာရင္းေကာက္ရတာ တို႔ လူထုစည္းေ၀းပြဲေတြမွာ လိုက္ေအာ္ေပးရတာတို႔ ေထာက္ခံရတာတို႔ အစရွိတဲ့ လူေတြ အၾကည္ညိဳပ်က္ေစမဲ့ အလုပ္ေတြကို အခိုင္းမခံရပါဘူး။ ဦးေန၀င္းလက္ထက္က ဆရာေတြကို ရင္ထိုးေတြခ်ိတ္ခိုင္းရာမွာ `ပညာေရး၀န္ထမ္း´ ဆိုၿပီး တံဆိပ္ခတ္ခံရတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္တိုင္းျပည္မွာပဲၾကည့္ၾကည့္ ဆရာဟာ ဆရာပါပဲ။ တပည့္ေတြကို သင္ၾကားေပး၊ ဆိုဆံုးမ ရမဲ့ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ေတာ့ ဆရာ အေနနဲ႔ ပဲ အသိအမွတ ္ျပဳရမွာျဖစ္ေပမဲ့၊ ဆရာ့ရဲ႕ ဂုဏ္ရည္ကို ႏွိမ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ပညာေရး၀န္ထမ္းတဲ့။ ၿပီးေတာ့မွ ဆရာေတြကို ၀န္ထမ္းသဖြယ္ သူတို႔ေစခိုင္းရာ ကၽြန္ေတြသဖြယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျခယ္လွယ္ၿပီး ခိုင္းၾကတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာေတြရဲ႕ ပင္ကို ဇာတိ မာန ေတြ၊ ဂုဏ္ေတြ မရွိေတာ့ပဲ လခကလည္း နည္း ရတဲ့ၾကားထဲ ဇာတိဂုဏ္ပါ ႏွိမ္ခံရေတာ့ ဆရာေတြရဲ႕ ရုပ္ဟာ ေပၚမလာေတာ့ပဲ အႏွိမ္ခံ၊ အခိုင္းခံ ရုပ္ေသးအမႈထမ္း သဖြယ္ အခိုင္းခံရုပ္ေသး အမႈ ထမ္းသဖြယ္ လူႀကီးလာရင္ လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့ရတဲ့ အဆင့္ထိ ေလွ်ာ့ ခ်ခံ ခဲ့ရေတာ့တာပါပဲ။ ဆရာ ကိုယ္တိုင္ကလည္း တပည့္ေတြရဲ႕ ေလးစားမႈလည္း မရရွိၾကေတာ့ပါ။ အက်င့္ပ်က္ခ်စားခံရတဲ့ ဆရာအမ်ဳိး အစားထဲပါေတာ့တာပါပဲ။ လခနည္း ၀န္ထမ္းေတြလည္းျဖစ္ျပန္၊ ေနစရာ အိမ္ေတြလည္းရၾကတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြ မဟုတ္ေတာ့ ကားအၾကိဳအပို႔လည္း မရွိေတာ့ ဆရာေတြဟာ ေန႔စဥ္ ကားခေတြနဲ႔ ပိၿပီးေတာ့ မိမိ မိသားစုရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးေျပလည္ေအာင္ အၾကံအဖန္လုပ္ၾကရျပန္တယ္။ ဒါေတြဟာ ဆရာေတြ လခစား သမားေတြရဲ႕ အက်င့္စတင္ပ်က္ခဲ့ရတာပါပဲ။ အျခား အမႈထမ္း အက်င့္ပ်က္တာ အေရးမႀကီးေပမဲ့ ဘာသာ တရားအရ အထြတ္အျမတ္ထားခံရတဲ့ ဆရာေတြက်ေတာ့ ပိုမိုၿပီး အေျပာခံရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါဟာ အုပ္ခ်ဳပ္ သူ ေတြရဲ႕ စံနစ္ေတြညံဖ်င္းခဲ့လို႔ ျဖစ္ခဲ့ၾကရတာေတြ ခ်ည္းပါပဲ။ တဆက္တည္း စား၀တ္ေနေရး အေၾကာင္း ေျပာရရင္၊ ဦးေန၀င္းလက္ထက္က စလို႔ ယေန႔တိုင္ ျပည္သူလူထုေတြဟာ ပံုစံ အမ်ဳိးမ်ဳိး နဲ႔ စခန္း သြားရ ရွာၾက ေဖြၾက ရာမွာ အခက္အခဲေတြကေတာ့ သူ႔နည္းနဲ႔ သူ ခံၾကရတာခ်ည္းပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ၆၂ နွစ္ မတိုင္မီက ရုိးရုိး သားသား ရွာေဖြ ၾကလို႔ ၀ီရိယ ရွိၾကမယ္ဆိုရင္ ထမင္းနပ္ မွန္ေအာင္ ၀ ၀ လင္လင္ စားခဲ့ ၾကရပါတယ္။ ေငြရွာရတာ ကလည္း သိပ္အခက္ မေတြ႕ ခဲ့ရပါဘူး။ စားကုန္ ေစ်းႏႈန္းေတြမွာလည္း ပစည္း တခု အေပၚ အျမတ္ေငြ ၁၀ % မွ ၂၅ % ထိသာ တင္ထားၾကပါတယ္။ ယခုလို လူကိုၾကည့္ၿပီး ေစ်းႏႈန္းကို အမ်ဳိးအစား တမ်ဳိး အျမတ္ကို အမ်ဳိးမ်ဳိး တင္ထားတာ မ်ဳိး မရွိေတာ့၊ စားသံုးသူက ကိုယ္၀ယ္စားရမဲ့ ပစည္းကို ေစ်းႏႈန္း မွန္မွန္နဲ႔ ၀ယ္စားခြင့္ရရွိၾကပါတယ္။ သည္ေတာ့ စိတ္ဆင္းရဲစရာ မရွိခဲ့ၾကပါ။ ဥပမာ မုန္႔ဟင္းခါး တပြဲစားမယ္ ဆိုရင္ ၁၅ ျပား၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္တပြဲ ငါးမူး စသျဖင့္ ဦးေန၀င္းတက္လာေတာ့ ျမန္မာတျပည္လံုး ကြမ္းယာ ဆိုင္က အစ၊ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္ဆိုင္ပါမက်န္၊ ကုန္ႀကီး ကုန္တိုက္ေတြ စက္ရုံေတြ ၊ ရုပ္ရွင္ရုံေတြ၊ ကပြဲရုံ ေတြ အားလံုး သိမ္းလိုက္တဲ့ အခါ က်ေတာ့ ဆင္းရဲသား လည္းမြဲတာပဲ သူေဌးလည္းမြဲၾကေတာ့တာပဲ၊ သူတို႔ ေျပာတာကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား အရင္းရွင္ ကုန္သည္ေတြ၊ ဘဏ္သူေဌးေတြကို သိမ္းခဲ့တယ္။ ဆိုေပမဲ့ မိမိ လူမ်ဳိးရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား ဆိုင္ကေလးေတြက အစ အကုန္ပါကုန္ၾကေတာ့ အားလံုးမြဲကုန္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ အားလံုးကို ျပည္သူပိုင္သိမ္းလိုက္တယ္။ ရွိသမွ် အရင္း အျမတ္ေတြဟာ တပ္က အားလံုးယူသြားခဲ့ၾကတယ္။ ဘယ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္မွဴးေတြ အိတ္ေထာင္ထဲ ထည့္ခဲ့ၾကသလဲေတာ့ မသိရပါ။ အဲသည္ အခ်ိန္က စျပီး ဦးေန၀င္းရဲ႕ အျခံအရံ အားလံုးၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာကုန္ၾကတာပါပဲ။ ဗိုလ္ေန၀င္းတက္လာစက `လူေတြဟာ ဆူၾကံဳ နိမ့္ျမင့္ မရွိေစရ ေအးအတူ ပူအမွ် ၀ ၀လင္လင္ စားၾကရမယ္´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ေတြဟာ ဗိုလ္ေန၀င္း အာဏာယူၿပီးလို႔ မၾကာခင္မွာပဲ ေပ်ာက္ကုန္ၿပီး ေက်ာင္းႀကီး ေက်ာင္းေကာင္းေတြမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ ေဆြစဥ္ မ်ဳိးဆက္ ေတြ ထားႏိုင္ၾကၿပီး က်န္တဲ့ ဆင္းရဲသား သူေဌးေတြဟာ ဆူၾကံဳနိမ့္ျမင့္ မဟုတ္ေတာ့ပဲ နိမ့္ပါး ကုန္ခဲ့ၾကရေတာ့တာပါပဲ။ အဲ တခုေတာ့ရွိတယ္ ယခင္က သူေဌးေတြကလည္း ဆင္းရဲကုန္ၾကေတာ့ နဂိုက ဆင္းရဲတဲ့ လူေတြနဲ႔ တသားတည္းျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္မွဴးေတြနဲ႔ သူတို႔ အႏြယ္ေတြက ေတာ့ လူတန္းစားတလႊာ ေငြရွိ ဂုဏ္ရွိ အာဏာရွိ ဆိုတဲ့ VIP အလႊာတမ်ဳိး ေပၚေပါက္ခဲ့ရေတာ့ ေနာက္ပိုင္း သည္ အလႊာကပဲ ႏိုင္ငံတခုလံုး က ဆင္းရဲသားေတြ အေပၚ ဂုဏ္ေမာက္ခဲ့ၾကေတာ့တာပါပဲ။ ေနရာတိုင္းမွာ ယခင္က အရပ္ဘက္ က လူေတြ ခန္႔ထားရတဲ့ (သက္ဆိုင္ရာ ပညာဒီဂရီ ရွိၾကတဲ့) ေနရာဌာန အသီးသီးမွာ စစ္ဘက္က အရာခံဗိုလ္က အစ ဗိုလ္ႀကီး ဗိုလ္မွဴးၾကီး ေတြ အထိ အထူးအရာရွိ ျဖစ္ကုန္လာၾကတယ္။ အရပ္ဖက္က လူေတြကေတာ့ပညာတတ္ေတြ ကို ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားေပးၿပီး လမ္းညႊန္မွာၾကားေတာ့တာပါပဲ။

သည္အခ်ိန္က စၿပီး ဌာနဆိုင္ရာ ေတြမွာ တာ၀န္ကို ႏွစ္ရွည္လမ်ား ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကရတဲ့ ႏွစ္ၾကီးသမား ေတြဟာ အလိုအေလ်ာက္ ဌာနဆိုင္ရာ ဒုတိယ ဆင့္ အရာရွိမ်ား အျဖစ္နဲ႔ ဗိုလ္ႀကီး ဗိုလ္ကေလးေတြရဲ႕ ေအာက္မွာ ဆက္လက္လုပ္ကိုင္ခဲ့ရင္း လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားကို သိသိခ်င္းခံေနၾကရေတာ့ မေပ်ာ္ပိုက္ေတာ့။ သည္ေတာ့ အကုန္ထြက္ကုန္ၾကၿပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကရန္ စဥ္းစားပါေတာ့တယ္။

ဒီအခါမွာ ပညာတတ္ေတြ အတတ္ပညာရွင္ ေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈေတြ စတင္ခဲ့ၿပီး တိုင္းျပည္အတြက္ နစ္နာဆံုး႐ႈံးမႈေတြ စၾကရေတာ့တာပါပဲ။

ဗိုလ္ေန၀င္းတို႔ V.I.P အုပ္စုကေတာ့ တစ တစ ပိုအားေကာင္းလာၿပီး နစ္နာေလ ျဖစ္ၾက ရေတာ့ တာပါပဲ။ ဗိုလ္ေန၀င္းကိုယ္တိုင္လည္း ေကာဠာဟာဠ ေတြ အရ ဘုရင္မင္းျမတ္သဖြယ္ အရွိန္အေစာ္ ေတြ ႀကီးျမတ္တဲ့ စိတ္ေတြ၀င္လာပါေတာ့တယ္။ သူရဲ႕အေခၽြအရံမင္းနားခစားရတဲ့ လူေတြအားလုံးက မွန္ပ ဘုရား လုပ္ရင္း တိုင္းျပည္လည္း ဆင္းရဲတြင္း နက္ၾကရေတာ့တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ရဲ႕ မဆလ ပါတီဟာ ဘုရင္ကို ခ်ီးေျမွာက္ၿပီး ယင္းခ်ီးေျမွာက္ရင္းကေန တိုင္းျပည္လည္း ပတ္၀န္းက်င္က တိုင္းျပည္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ရင္း တိုးတက္မႈက ေႏွးေကြးဆံုးအဆင့္ ကေန အဆင္းရဲဆံုး အဆင့္ကို ထိုးက်သြားရေတာ့တာပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေန၀င္းျဖတ္သန္း ခဲ့တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္မွာ ေက်ာင္းသား၊ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေသြးေတြ ေခၽြးေတြ အမ်ားႀကီး က်ခဲ့ရပါတယ္။ လံုထိန္းေတြ စစ္တပ္ေတြရဲ႕ လူမဆန္သတ္ျဖတ္မႈေတြေအာက္ ေသေၾက ခဲ့ၾက ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ၈၈ အေရးအခင္းစတင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒါျဖင့္ေန၀င္းေခတ္ကို အနည္းငယ္ ျပန္ေျပာင္း ၾကည့္ရင္ ျပည္တြင္းရွိ V.I.P လူတန္းစားတရပ္ေပါက္ဖြား (အာဏာႏွင့္ ဓန ေပါင္းစပ္လာျခင္းႏွင့္ အတူ) ႏိုင္ငံျခားသားေတြကို အဓိက ထိုးႏွက္တာပါ ဟု ေၾကြးေၾကာ္ရင္း အာဏာယူလာတဲ့ ဗိုလ္ေန၀င္းအစိုးရ မဆလ အစိုးရဟာ တကယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံတြင္းမွာရွိတဲ့ ျမန္မာအနည္းငယ္ လူခ်မ္းသာႏွင့္ မ်ားျပားလွေသာ ျမန္မာဆင္းရဲသားအားလံုးကို နံငယ္ပိုင္းေလာက္ပဲ က်န္ေအာင္ တကိုယ္လံုးခၽြတ္ခြာခဲ့ၿပီး မ၀ ေရစာ ျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၆ ႏွစ္တာ ျဖတ္သန္းေစခဲ့တယ္။ အာဏာႏွင့္ ေငြဂုဏ္ကိုထပ္ထားတဲ့ တိုင္းျပည္တျပည္လံုး နစ္မြန္းခဲ့ရတယ္။ ပညာေရးခၽြတ္ျခံဳခ်မႈႏွင့္ အႏုပညာသည္ တို႔မွာ လူတစုစာ ေျဖေဖ်ာ္ေရးသာ ျဖစ္ခဲ့ရမႈ အက်ဳိးမ်ားသာ ခံစားခဲ့ၾကရပါသည္။ သည္ဒဏ္ေတြကို မဆလ လည္း အမ်ားစု (သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မဆလ အဖြဲ႕ တစ္ဖြဲ႔လံုး) ျပန္လည္ခံစားေနရၿပီ ျဖစ္ၿပီး မဆလ တာ၀န္ခံႀကီး ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အသုဘမွာ လူမရွိပဲ ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္သြားရတဲ့ အျဖစ္ေတြဟာ သံေ၀ဂ ရ စရာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ယခုလည္း မဆလ ေတြဟာ မ်က္ႏွာမျပရဲေတာ့တဲ့ ဘ၀ေတြ နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနခဲ့ရတယ္။ မဟုတ္ပါလား။ လူထုရဲ႕ မ်က္ရည္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ေဘးဆိုးက်ရတဲ့ ဒဏ္ေတြကို V.I.P လူတန္းစားေတြလည္း ခံေနၾကရၿပီ ဆိုတာပါ။

၆၂ ခုႏွစ္မတိုင္မွီကို ျပန္သြားၾကည့္ရရင္ အထက္က ေရးခဲ့တဲ့ အတိုင္း၊ ဆင္းရဲသား ခ်မ္းသာတဲ့ လူေတြဟာ ကိုယ့္ရွိတဲ့ ေငြေရးေၾကးေရးေလာက္နဲ႔ မွ်တၿပီး ၀ယ္ၾက ျခမ္းၾက စားေသာက္ေနခဲ့ၾကရမွာ ေစ်းႏႈန္းကလည္းမွန္ အတက္အက်ကလည္း သိပ္မရွိလွေတာ့ တနည္းေျပာရရင္ လူတကိုယ္ ၀ီရိယ ရွိရင္ စားႏိုင္ေသာက္ႏိုင္ တဲ့ ေခတ္ပါ။ ဥပေဒ ရဲ႕ေစာင့္ေရွာက္မႈ ေအာက္မွာ လုပ္စားခဲ့ၾကရတာဆိုေတာ့ ကိုယ္က မရိုးမေျဖာင့္တာ ခိုးတာမရွိရင္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေရးပါတီ၀င္၀င္ မ၀င္၀င္ ဒါလည္း အေရးမႀကီး ဘူး။ ႏိုင္ငံေရးပါတီဆိုတာဆိုတာကလည္း ကိုယ္စိတ္ဆႏၵအရ ၀င္ခ်င္မွ၀င္ရတဲ့ ကိစပါ ။ ဒါေပမဲ့ မဆလ လက္ထက္ မွာေတာ့ ပါတီ၀င္ဖို႔သိမ္းသြင္းမႈ ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ လမ္းစဥ္ပါတီ၊ လူငယ့္ေရးရာ လမ္းစဥ္လူငယ္ စသည္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ၀င္ပါမွ ရာထူးတိုးတာ သင္တန္းေတြ အခမဲ့ တက္ခြင့္ရတာ စတဲ့ အခြင့္အေရးေတြနဲ႔ မွ်ားၿပီး တဘက္ကလည္း ၿခိမ္းေျခာက္ မႈကေလးေတြ အတန္ငယ္ရွိလာခဲ့ပါတယ္။ ပါတီေကာင္စီ ေခတ္ဟာ ပါတီေကာင္စီ လူႀကီးေတြကို ေၾကာက္ရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ရပ္ကြက္ေကာင္စီက အစပါပဲ။ ဒီေနရာမွာ လူရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ဆိုတာ စတင္ဆံုး႐ႈံးစ ျပဳေနပါၿပီ။ တရားသူႀကီး အဖြဲ႔၀င္ ေရွ႕ေန ေရွ႕ရပ္ ေတြကလည္း သည္ မဆလ က ခန္႔ထားတဲ့ ဥပေဒဘြဲ႕ေတာင္မရထားတဲ့ (ေနာက္မွ ဥပေဒကို ျပန္တက္ခိုင္း) ပါတီ၀င္ေတြကိုပဲ ခန္႔ထားခဲ့ေတာ့၊ တရားဥပေဒကိုယ္တိုင္က ဘက္လိုက္ေနခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ေနမႈ ထိုင္မႈ ေတြဟာ အလိုလိုကို စတင္မလံုျခံဳေတာ့ဘူး။

အခုေခတ္လို တရားသူႀကီးခ်ဳပ္တို႔ ဘာတို႔ ဆိုရင္ မင္းမိန္႔အာဏာ ကဲ့သို႔တည္ေသာ

`ႏိုင္ငံေတာ္ အႀကီးအကဲက....´

` ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီး အကဲက .....´

`ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲက.....´ စသျဖင့္ ဘာကေလးပဲ ေဆာင္ရြက္ ေဆာင္ရြက္ အမ်ဳိးသမီး စြမ္းေဆာင္ရွင္ မ်ား အဖြဲ႔ သည္အဖြဲ႔ထဲ အတင္းအၾကပ္ အတင္းဆြဲသြင္း တံဆိပ္တပ္ ထိုနည္းတူ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြကိုလည္း ဆြဲသြင္း လိုသလို ေခၚသံုး စတာေတြဟာ လူတစ္ဦးရဲ႕ ဆႏၵမပါပဲ လြပ္လပ္ခြင့္ေတြကို နင္းေခ်ပစ္လိုက္တာ ပါပဲ။ မ၀င္ရင္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္ဆိုးနဲ႔ တိုင္းျပည္သစာေဖာက္ အျဖစ္တံဆိပ္အကပ္ခံရၿပီး နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ဖမ္းဆီး ပညာေရးဘက္မွာဆိုလည္း စာေမးပြဲခ်ပစ္ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ ပိတ္.... စတာ ေတြဟာ ျပည္သူျပည္သား တစ္ေယာက္အတြက္ အလိုအေလ်ာက္ ဆံုး႐ႈံးနစ္နာရတာ ေတြပါ။ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင့္အေရး ဘယ္ ေလာက္ဆံုး႐ႈံးရသလဲ ဆိုတာ ရယ္၊ ကိုယ့္လူမ်ဳိးက အုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့မွ လက္အုပ္ခ်ီကန္ေတာ့ရေတာ့တယ္ ဆို တာေတြဟာ ကိုလိုနီတို႔ ဂ်ပန္ေခတ္တို႔က ေတာင္ ဘုရင္မင္း တရား ႀကီးရဲ႕ ဘုန္းရွိန္ ကံရွိန္ေၾကာင့္ ဆိုတာ မ်ဳိးလည္း ႏိုင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲ ႀကီးကို အရုိအေသေပးၿပီးမွ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ ဥပေဒမ်ဳိး၊ ဘယ္လို လုပ္ သည္တရားဥပေဒက ဘက္မလိုက္ပဲ ရွိပါေတာ့မလဲ။ တရားဥပေဒဘက္ေတာ္သားေတြ(ရဲအမႈထမ္းေတြ) ရွိပါလ်က္၊ ဒါေတြထုတ္မသံုးပဲ ရပ္ကြက္ၿမိဳ႕နယ္ေတြရဲ႕ အေရးအရာ ကိစ ႀကီးငယ္မွာ လူမႈေရးဖက္မွာ စြက္ဖက္၊ ပညာေရးမွာ လည္း စြက္ဖက္ပါ၀င္ေနၾကတဲ့ ၾကံခိုင္ဖြ႔ံၿဖိဳးေရးအသင္း ေကာက္သင္းေကာက္ လူမိုက္အဖြဲ႔ ျဖစ္တဲ့ စြမ္းအားရွင္ အရံမီးသတ္၊ ၾကက္ေျခနီ၊ ဦးက်ဳိးေအာင္ ႏွိမ္ခ်ခိုင္းခဲ့တာမ်ဳိး မရွိခဲ့ပါဘူး။ အျခားတဘက္မွာေတာ့ န၀တ ဟာ စကားကို ေျပာင္းျပန္ က်င့္သံုး ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ တပါတီ ေကာင္းစား ေရးကို ခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူး။ အမ်ဳိးသားႏိုင္ငံေရးလုပ္တယ္ ဘာညာနဲ႔ စကားလံုးလွလွကေလးေတြ သံုးၿပီး တဘက္ အဖြဲ႔ အစည္းမွန္သမွ် လူပုဂၢိဳလ္မွန္သမွ် အစြန္းဆံုး ေျပာရရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုေတာင္ ေက်းစြပ္ၾကတဲ့ စစ္တပ္အစိုးရဆိုလွ်င္ မွားမယ္ မထင္ပါဘူး။

သူတို႔ပိုင္တဲ့ သတင္းစာ၊ ေရဒီယို၊ တယ္လီေဗးရွင္း ေတြထဲမွာ မီဒီယာနဲ႔တိုက္ရမယ္ဆိုတဲ့ မူအတိုင္း တဘက္က လူပုဂၢိဳလ္ အဖြဲ႔အစည္းေတြကို ေစာင္းခ်ိတ္ၿပီး ေရးသားတာတို႔ ေျပာတာတို႔ ၿခိမ္းေျခာက္တာတို႔ ဆိုတာေတြဟာ၊ လူႀကီးလူေကာင္းမဆန္တဲ့ အရာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ဘက္က်ေတာ့ သူေတာ္ေကာင္း သည္ေန႔နက္ျဖန္ပဲ နိဗာန္ဘံုေရာက္မဲ့ အတိုင္း တိုင္းျပည္အေပၚ ဘယ္ေလာက္သစာရွိရွိ စြမ္းေဆာင္ ေနေၾကာင္း တဘက္အသင္း အဖြဲ႔႕ေတြကိုေတာ့ လူထုအတြက္ ဘာမွ အက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းေတြလုပ္ေပးလို႔လည္း ဘာလဲညာလဲ ဆိုၿပီး ပုတ္ခတ္တယ္။ တဘက္အသင္းအဖြဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ေတြ အလွဴလုပ္ရင္လည္း ဖမ္းတယ္။ တားျမစ္ ေႏွာင့္ယွက္တယ္။ ဘာကိုမွ လႈႈပ္ရွားလို႔မရေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္ အၾကပ္ကိုင္ ေထာင္ထဲထည့္ လူမဆန္တာေတြ အကုန္လံုးသူတို႔က လုပ္ၾကတာ။ ငျပဴးကေျပာင္းျပန္ လုပ္ၿပီး မီဒီယာထဲမွာ ထည့္ေရး ၾကတာ။ ယိုသူမရွက္ ျမင္သူရွက္ဆိုသလို ျဖစ္ေနပါၿပီ။

ပညာေရးလိုပဲ က်န္းမာေရးဘက္က ၾကည့္ရင္လည္း ျပည္သူလူထုအတြက္ အစိုးရက တာ၀န္ယူရမဲ့ ေစာင့္ေရွာက္မႈႈေတြ မရွိပဲ စား၀တ္ေနေရးအေမွာင္က်ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ေဆး၀ါးကုသမႈ မခံႏိုင္လို႔ ေသရတဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ေဆးခန္း၊ ေစတနာေဆးခန္းေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ပါတယ္။ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈ အစိုးရရဲ႕ လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈေၾကာင့္ မေနသာတဲ့ လူေတြက ေစတနာ သဒၵၵါနဲ႔ လုပ္ခဲ့ၾကတာပါ။ ဒါေတာင္ သူတို႔အသိေပးရတယ္။ အသိမေပးရင္ ေစတနာေဆးခန္းေတြ လူနာေစာင့္ေရွာက္ ခြင့္ ေတြကို ႐ုပ္သိမ္းတတ္တဲ့ စဥ္းလဲတဲ့ ဦးေႏွာက္ပိုင္ရွင္အစိုးရ တစ္ရပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွ လာေရာက္ဖြင့္လွစ္တဲ့ ေဆး႐ုံမ်ားမွာေတာ့ ေငြေၾကးတတ္ႏိုင္ၾကသူေတြအတြက္ ျဖစ္ေလေတာ့ ဆင္းရဲသား လူထုႀကီးက မကပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ျဖစ္လာရင္ေသဖို႔ပဲ ရွိပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ငယ္စဥ္က စာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာေရးရာေတြ ျဖစ္တဲ့ သဘင္၊ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ တို႔႔ဟာ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေရးဆြဲျပသခြင့္တို႔႔ ကခြင့္တို႔ ရွိၾကရာ၊ ရပ္ကြက္ ၿမိဳ႕ရြာေတြမွာ အၿငိမ့္ပြဲ ဇာတ္ပြဲေတြ ျခိမ့္ၿခိမ့္ သည္းသည္း ပဲ သတင္းကၽြတ္ တန္ေဆာင္တိုင္ ဆုိရင္လည္း ညေနခင္း ေျခခင္းလက္ခင္းသာတဲ့ အခ်ိန္ သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈရတာ ေပ်ာ္စရာအတိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ သၾကၤန္ဆိုရင္လည္း အလွျပယဥ္ေတြမွာ အက အခုန္၊ သံခ်ပ္၊ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရတယ္။ မ႑ပ္ေတြကလည္း စည္စည္ကားကားပါဘဲ။ လြတ္လပ္တဲ့ အရသာ ကို အျပည့္ရၾကပါတယ္။ ပြဲကိုလာေရာက္ေႏွာင့္ယွက္ တာတို႔ ပိတ္ပင္တာတို႔ မရွိပါဘူး။ ယခုေခတ္ မွာေတာ့ ပြဲေတာ္မကရေသးဘူး။ ပါမစ္လည္း မေပး ကပြဲမွာေျပာမဲ့ ဆိုမဲ့ အရာေတြကိုစီစစ္ခ်လိုက္ေတာ့ ဘာမွ အႏွစ္သာရ မရွိရေတာ့ဘူး။ ယခင္က ပုဂိၢၢိဳလ္ေရး ရန္ျဖစ္ၾကလို႔ ရဲက ဖမ္းဆီးတာေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္။ ပြဲကို ပိတ္တာမရွိပါဘူး။ သည္ေခတ္မွာ ေပ်ာ္စရာရယ္ဆိုလို႔ အင္းလ်ားကန္စပ္တေနရာက မ႑ပ္ေတြပဲ ရွိတယ္။ ဒါကလည္း ေငြရွိ ဂုဏ္ရွိ ေမာ္ေတာ္ကားရွိၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ အေပ်ာ္သက္သက္ေရကစားတဲ့ လူခ်မ္းသာ မ႑ပ္ေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေတြမွာ ဘာေပ်ာ္ရႊႊင္မႈႈမွ မရွိပါဘူး။ ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔ တႏွစ္တာရဲ႕ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြ ေရမစိုလုိက္ရပဲ ၿပီးသြားေတာ့တာပဲ။ ယခင္ကဆိုလွ်င္ ေငြဖလား၊ ေငြဒိုင္းေတြ တင္ထားၿပီး ကျပေဖ်ာ္ေျဖရန္ ေရာက္လာမဲ့ အလွျပယဥ္ေတြ၊ သည္ယဥ္ေတြေပၚက အကသမား၊ အဆိုသမားေတြ၊ သံခ်ပ္တိုင္မဲ့လူေတြ၊ အျပည့္နဲ႔ ေဘးပတ္၀န္းက်င္မွာ လည္း အနီးပတ္၀န္းက်င္က ဆင္းရဲတဲ့ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သားေတြ ၀ိုင္း၀န္းၾကည့္႐ႈေနၾကတဲ့ ျမင္ကြင္းဟာ၊ ၾကည္ႏူးစရာေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေတြပါပဲ။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ တပါတီ အာဏာရွင္ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ အစိုးရတက္လာၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သည္ျမင္ကြင္းေတြဟာ တစ တစနဲ႔ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရၿပီး ယခုေခတ္မွာ ေတာ့ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ အတိုင္း ဇိမ္ခံေရပက္ မ႑ပ္ႀကီးမ်ားသာရွိပါေတာ့တယ္။ ႏွစ္ဦးကို ျမန္မာတမ်ဳိးသားလံုး မႀကိဳဆို ႏိုင္ေတာ့ ပါဘူး။ ဘုရားပြဲေတာ္မ်ားမွာလည္း ယခင္က စည္ကားခဲ့တဲ့ အျငိမ့္တို႔ ဇာတ္ပြဲတို႔ မွာလည္း ညေနခ်မ္းေလွ်ာက္ၿပီး လည္ပတ္စရာ ေပ်ာ္စရာေလးေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ရပ္ကြက္ေကာင္စီ၊ ၿမိဳ႕နယ္ ေကာင္စီ၊ တိုင္းေကာင္စီေတြအထိ ပြဲမိန္႔က်ဖို႔ အဆင့္ဆင့္ တင္ျပၿပီးမွ ပြဲေတာ္က်င္းပခြင့္ေတြ ရေတာ့၊ ရပ္ကြက္ ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ ပြဲေတြ မက်င္းပၾကေတာ့ပါ။

၆၂ ခုႏွစ္ေနာက္ပိုင္း၊ လူတိုင္း လူတိုင္း မိမိတို႔ရဲ႕ တကိုယ္ရည္ အခြင့္အေရးေတြ ဆံုး႐ႈံးၾကရတဲ့ သေဘာေဆာင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားဘ၀၊ ဆရာျဖစ္စဘ၀ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္မတိုင္မီက ဆိုရင္ မိမိတို႔ ၀ါသနာပါရာ အစုအဖြဲ႔ကေလးေတြ ဖြဲ႔ၿပီး တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္းေတြကို ရွာေဖြၾကတယ္။ ဥပမာ စာၾကည့္တိုက္ေထာင္တာတို႔ သာေရးနာေရးအဖြဲ႔တို႔ ကာယဗလနဲ႔ သိုင္းအဖြဲ႔ ေဘာက္ဆာအဖြဲ႔....... စသည္ေပါ့။ ေနာက္ၿပီး လူထုလူတန္းစားအလိုက္ ဆရာသမဂၢ၊ သဘင္အဖြဲ႔၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢ၊ အလုပ္သမား လယ္သမား သမဂၢ......စသည္ဖြဲ႔ၾကၿပီး၊ မိမိအသင္းအဖြဲ႔ သမဂၢေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို တင္ျပၾက။ တိုးတက္ေအာင္လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ ယခုေခတ္လို ရပ္ကြက္ေကာင္စီ၊ စာေပစီစစ္ေရး စသည္တို႔ကို တင္ျပစရာမလိုဘူး၊ ေလွ်ာက္ထားစရာမလိုဘူး။ ဒါေပမဲ့ သည္ အတင္းအဖြဲ႔ေတြက မတရားတာေတြရွိခဲ့ရင္ ဥပေဒနဲ႔ျငိစြန္းတာေတြရွိေတာ့မွ တရားဥပေဒ သေဘာအရ လူတစ္ဦးခ်င္း ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ အသင္းအဖြဲ႔ လိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဖမ္းဆီးခြင့္ တရားစီရင္ခြင့္ေတြ လုပ္ခဲ့ၾကတာ။ ဒါကလည္း ရွားပါးပါတယ္။ အခုေခတ္မွာေတာ့ ႀကိဳတင္ေလွ်ာက္ထားရၿပီး မိမိ အစိုးရအဖြဲ႕နဲ႔ မသင့္သူ ေပၚလာရင္ ဥပေဒ သေဘာအရ မဟုတ္ပဲ လုပ္ကိုင္ခြင့္ေတြကို ပိတ္ပင္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ တဖန္ သူတို႔ဖက္က်ေတာ့ တရားဥပေဒေဘာင္ အတြင္းက မဟုတ္ပဲ တရားဥပေဒသေဘာလိုလို၊ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က အမိန္႔အရဖန္တီးထားတဲ့ လုိလွ်င္လိုသလို မလိုလွ်င္မလိုသလို ဥပေဒကို အမ်ဳိးမ်ဳိးျပင္ဆင္ၿပီး ဖမ္းၾကတယ္။ ဒါဟာ အစိုးရကိုယ္တိုင္က ဥပေဒ သေဘာကို ခ်ဳိးေဖာက္ေနၾကတာပါဘဲ။

ေနာက္ၿပီး သူတို႔လိုခ်င္သလို သံုးလို႔ရေအာင္ သူတို႔ကို ေထာက္ခံႏိုင္ေအာင္ လူစုလူေ၀းလုပ္လွ်င္ ဆင့္ေခၚလွ်င္ လြယ္ေအာင္လူထုလူတန္းစားေကာင္စီေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖြဲ႔ထားၿပီး အစိုးရေထာက္ခံပြဲေတြမွာ ႀကိဳက္သလို ဆင့္ေခၚတာပဲ။ သည္ အဖြဲ႔ေတြက သူတို႔ရဲ႕ အမာခံအဖြဲ႔၊ ၾကံဖြံ႕(တျပည္လံုးကိုဆြဲသြင္းထားတဲ့) အဖြဲ႔၊ စြမ္းအားရွင္ ၀ါးရင္းတုတ္အဖြဲ႔၊ အေရးေပၚလူနာေတြကို မကူညီတဲ့ ၾကက္ေျခနီအဖြဲ႕၊ ရပ္ရြာမီးေလာင္လွ်င္ မေတြ႕ရတဲ့ အရံမီးသတ္အဖြဲ႔၊ သဘင္ေကာင္စီ၊ ႐ုိးရာပန္းေကာင္စီ၊ ဂီတေကာင္စီ၊ အမ်ဳိးသမီး စြမ္းေဆာင္ရွင္မ်ားအဖြဲ႕....... ကုန္သည္ႀကီးမ်ားအဖြဲ႔ .....စသည္....စသည္အဖြဲ႔မ်ားမွာ တပ္မေတာ္ အစိုးရက လိုလွ်င္၀ိုင္း၀န္းေထာက္ခံ ေအာ္ေပးရေသာ အဖြဲ႕မ်ားသာ ျဖစ္ၿပီး၊ သက္ဆိုင္ရာ အစု အဖြဲ႕တြင္းရွိ လူထုအတြက္ ဘာ အက်ဳိးမွေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းမရွိပါ။ အားလံုးကိုျခံဳၾကည့္ရလွ်င္ အစိုးရ စ္ရပ္သာ မွန္ေသာ္လည္း တိုင္းသူျပည္သားအတြက္ အနည္းငယ္မွ် ျပန္လွန္စာနာၾကည့္႐ႈျခင္းမရွိတဲ့ ကိုယ္က်ဳိးအတၱသာ မ်ားၿပီး မိမိတို႔ရဲ႕ အာဏာမ်ားကို အဆင့္ဆင့္ ေအာက္ဆံုးအေျခ ရယက ေတြအထိ ေမာက္မာသူမ်ားသာျဖစ္ပါေၾကာင့္။

ယခုေရးသားခ်က္မ်ားသည္ ကၽြႏု္ပ္တို႔ငယ္စဥ္က ေနခဲ့ရသည့္ ေအးခ်မ္းသာယာမႈမွ ၆၂ ခုႏွစ္အလြန္ ၾကံဳခဲ့ရသည့္ အက်ဥ္းမွ် အေၾကာင္းအရာမ်ားသာျဖစ္ၿပီး၊ ၈၈ အေရးအခင္း၊ ေ႐ႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး၊ နာဂစ္ေလမုန္တိုင္း ဒဏ္ခံကာလ အေျခအေနအတြင္း တပ္မေတာ္အစိုးရ၏ ေအာ့ႏွလံုးနာစရာမ်ား ထည့္သြင္းေရးသားထားျခင္း မပါ၀င္ေၾကာင္း။ ၎တို႔ကို စုေပါင္း အခ်က္အလက္မ်ားရွာေဖြ ေဟာေျပာေနသည္မ်ားကို ခနခန ၾကားရၿပီးျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ ပင္စင္စားတလလွ်င္ ၁၁၀၀၀ က်ပ္ရတဲ့ လူတေယာက္အေနနဲ႔ ထပ္မံမခ်ဲ႕လိုပါေၾကာင္း က်န္ရွိေနသည့္အပိုင္းမ်ားမွာ လူတိုင္းသိၿပီးျဖစ္ၾကေၾကာင္း။

ေတာ္ေသးၿပီ။

ပင္စင္စား

ပင္စင္စားတစ္ဦး၏ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈ ခံစားမႈအတိုအထြာမ်ား။